De eerste game die we behandelen, is Memoirium. Deze game heeft Mitchell al eind augustus gespeeld, maar doordat ons artikel van vorige maand al redelijk vol zat, besloten we de mini-review uit te stellen tot deze maand. Mitchell heeft Memoirium wel in de releaseweek van de game gestreamd op ons YouTube-kanaal. De andere twee games, Fright Train en Forever Ago, heeft Feres de afgelopen dagen gespeeld en gestreamd.

Memoirium is een soulslikegame die meteen je aandacht pakt met zijn visuele stijl, maar heeft de game ook inhoud?

Als je een blik werpt op Memoirium, dan heb je het gevoel alsof je aan het dromen bent. De surrealistische omgevingen trekken meteen je aandacht en alles is mogelijk. Niet gek, want je speelt als een dreamer, een polygonachtig personage zonder details. Als deze ‘dreamer’ moet je je een weg banen door de meest dromerige landschappen, waarin je allerlei abstracte voorwerpen door de lucht ziet vliegen en op allerlei vreemde locaties terechtkomt. Dit alles doe je qua gameplay zoals je dat in moderne soulslikes doet. Aanvallen pareren, de stressmeter van een vijand of eindbaas naar nul brengen en zo doorgaan terwijl je probeert in leven te blijven.

Qua gameplay doet Memoirium vrij weinig nieuws, maar de kracht van Memoirium zit hem echt in de artstijl en de ongelimiteerde mogelijkheden van het universum. Heb je namelijk ooit een soulslike gespeeld waarin je je kamer kunt inrichten en met een kat kunt spelen? Memoirium got your back! Ik heb enorm veel plezier beleefd aan de game, maar dat komt omdat ik best een rare vogel ben. Als je van soulslikes houdt en je mening “hoe gekker hoe beter” is, dan is Memoirium absoluut een game die je moet checken!

Fright Train speelt zich af in een goederentrein die door Antarctica raast. Je speelt als special agent Doug Barker, die een paranormaal onderzoek moet verrichten. De personages zien eruit als dieren in teddybeerstijl en doen me een beetje denken aan de look van Five Nights at Freddy’s. Zo is Doug een hond en zijn sommige van zijn collega’s katten. De meeste personages zijn echter in zombies veranderd en het is aan Doug om te onderzoeken hoe dat komt. Fright Train bestaat uit runs die je voltooit door de zombies in de goederentrein te verslaan. Sterf je? Dan word je in een van de coupés van de goederentrein gespawnd en krijg je je eindscore van de run te zien.

In mijn livestream van Fright Train lukte het me om het zo’n vier minuten vol te houden in een run, totdat er meerdere zombies op mij afkwamen en mij verslonden. Je beschikt aan het begin over twee handguns, maar het wisselen tussen wapens, het herladen en het schoppen van vijanden gaan allemaal nogal stroef. Om gebruik te kunnen maken van een item zoals een handgun, moet je dit eerst naar een bepaald slot in het inventorysysteem slepen. Vervolgens kun je met de D-pad tussen twee wapens wisselen, maar wil je je wapens herladen, dan moet je eerst de X-knop indrukken en vervolgens de A-knop achter elkaar indrukken om één kogel per keer te herladen.

Ik speelde Fright Train op mijn tv, die was verbonden met mijn ASUS XBOX ROG Ally X en XBOX-controller. Dus ik moet zeggen dat mijn setup al anders is dan de gemiddelde PC-speler die op een gaming-PC met muis en toetsenbord speelt.

Enfin, de gevechten zijn vermakelijk en de eerste paar keren was het voor mij echt schrikken toen steeds meerdere zombies mij pakten. Deze “waves” aan zombies ontstaan op bepaalde momenten wanneer een paranormale storm plaatsvindt. Fright Train is een survival-horror roguelike en heeft drie moeilijkheidsgraden. Ik speelde op de normale moeilijkheidsgraad, maar kies je voor easy, dan verschijnen er minder zombies tegelijk bij zo’n paranormale storm, waardoor je overlevingskans tijdens de run groter is.

Om verder te komen in de goederentrein moet je steeds deuren in de coupés ontgrendelen. Dit kost je dollars die je verdient door zombies te verslaan of door tegen dozen en andere objecten te schoppen. In elke coupé staan meerdere vendingmachines waar je munitie en wapens kunt kopen. Maar je hebt het geld dus ook nodig om deuren te ontgrendelen. Dus je geeft geld uit om vervolgens in een coupé te komen waar je weer geld kunt verzamelen. Sommige deuren kosten misschien wat meer (soms wel 500 tot 1000 dollar), maar dat zorgt er wel voor dat je een bepaald gebied niet hoeft in te lopen waar zich veel zombies kunnen bevinden. Tegelijkertijd loop je dan wel geld mis, doordat je in dat gebied niet tegen dozen of objecten schopt.

Daarnaast kunnen ramen breken en door de vrieskou op Antarctica dien je deze dan ook zo snel mogelijk te repareren, zodat je health niet wordt aangetast. Maar ook die reparatie kost weer geld. Dat geldt (woordgrap?) ook voor defecten zoals de verwarming en verlichting die kunnen uitvallen. Overleven, deuren ontgrendelen en onderhoud plegen zijn dus allemaal belangrijke elementen van de gameplay.

Ondanks de uitdaging die de game biedt, is het jammer dat Fright Train geen co-op of multiplayer bevat. Het lijkt me erg vermakelijk om deze game in co-op te spelen, waarbij je allebei als detective speelt. Samen zombies neerknallen, elkaar reviven of wapens met elkaar uitwisselen klinken als toffe gameplayelementen die Fright Train helaas niet bevat.

Daar staat tegenover dat Fright Train eruitziet als een game met een hoge productiewaarde, en dat waardeer ik. Zo zijn de voice-overs goed ingesproken en bevat de soundtrack veel bonkende muziek, zoals je die uit horrorfilms kent, waardoor de spanning wordt opgebouwd. En dat voor een indiegame die door slechts twee man is ontwikkeld.

Wat Fright Train momenteel wel bevat, is een Halloween-contentupdate. Ik heb de game rond Halloween gestreamd en kort daarna verder gespeeld. Je ziet dan dat sommige zombies een pompoen op hun hoofd hebben met lichtgevende ogen. Deze contentupdate voegt ook twee nieuwe wapens toe, namelijk de Wallaroo 70-pistool dat in salvo’s schiet, en het semiautomatische geweer Hare 45. Daarnaast zijn er drie nieuwe vallen bestaande uit een berenval, een landmijn en een automatische turret. Het Halloween-thema is alleen in de week van Halloween actief in Fright Train.

Forever Ago is een game die in 2020 werd aangekondigd. Het is de eerste game van de Duitse indieontwikkelaar Third Shift en is uitgegeven door Annapurna Interactive. Forever Ago vertelt in drie à vier uur het verhaal van de zeventiger Alfred, die op een roadtrip gaat naar het noorden van de VS. Rijdend in een gele minivan en een viervoeter als gezelschap, bezoekt hij allerlei locaties die hij als jongvolwassene met zijn vriendin Audrey heeft bezocht. Maar waar is Audrey tijdens deze roadtrip? En waar zijn al zijn oude vrienden? Daar kom je tijdens het verhaal achter, maar zonder spoilers wil ik het hebben over hoe mijn ervaring met deze singleplayer avonturengame was.

Forever Ago kent een eenvoudig begin. Na ongeveer tien minuten aan dialogen en rondkijken met een oude camera, mag je eindelijk in de wereld rondlopen, al is de bewegingsvrijheid op elke locatie beperkt. Forever Ago een eenvoudige game waarin je, naast rondlopen, wat interactie vertoont met items, uit dialoogopties kunt kiezen tijdens gesprekken, foto’s kunt maken van de omgeving met je oude camera, en door je dagboek kunt bladeren, waarin je je gemaakte foto’s kunt terugvinden. Forever Ago draait dus echt om het verhaal. Ondanks dat het verhaal draait om Alfred’s roadtrip, kun je zijn minivan niet zelf besturen. Het rondrijden gebeurt alleen in de cutscenes en dat is jammer.

Ik weet niet wat het is, maar het personageontwerp van Alfred doet me sterk denken aan Steven Spielberg, met een plat hoedje, een witte baard en een ronde bril. De andere personages zijn dan weer vrij eenvoudig ontworpen en op zich is dat geen probleem, gezien elk personage slechts een voorbijganger is tijdens je roadtrip naar het noorden. Locaties die je tijdens je reis aandoet, zijn onder andere een tankstation, een wegrestaurant, de woestijn waar je doorheen rijdt en een berggebied bij een vuurtoren. Op een andere locatie kun je zelfs een minigame spelen waarin je probeert een (oude) highscore te verbeteren.

Gaandeweg kom je meer te weten over Alfred’s verleden en zijn band met Audrey. Dit gaat gepaard met duistere tussenscènes. Verhaaltechnisch kan Forever Ago soms wat traag aanvoelen. En voor een game die je in drie uur tijd kunt uitspelen, is dat best jammer, gezien er regelmatig momenten zijn waarop weinig interessants gebeurt.

Forever Ago maakt gebruik van een geelbruin kleurenpalet, wat ook logisch is, gezien Alfred’s minivan geel kleurt en de woestijn en omringende locaties voornamelijk uit zand bestaan. Zonsondergangen tijdens golden hour en houten gebouwen op een aantal locaties maken dat geelbruine kleurenpalet af. Later in de game kom je nog wat groene gebieden tegen, maar over die locaties geen spoilers.

Dit waren de Indie Mini-Reviews van oktober 2026, maar in de novembereditie gaan we maar liefst vijf games bespreken die we binnenkort ook gaan livestreamen op ons Twitch-kanaal SideScrollerNL. Dus houd zowel onze socials als onze website in de gaten om op de hoogte te blijven van de nieuwste indiegames.