Als fan van de films (ja, zelfs van de meeste straight-to-dvd-films) en het boek was ik enorm verrast toen Clive Barker’s Hellraiser: Revival werd aangekondigd. Niet zozeer omdat het om Hellraiser ging, want de laatste jaren hebben meerdere horrorfranchises een game gekregen, maar meer om het feit dat dit een originele singleplayerervaring zou worden. Veel andere games, zoals de Friday the 13th, The Texas Chain Saw Massacre en Killer Klowns from Outer Space-games, waren allemaal asymmetrische survival-games die het moesten hebben van de multiplayer. Helaas waren de spelersaantallen bij deze games snel uitgestorven. Gelukkig geeft Saber Interactive ons een origineel verhaal binnen het Hellraiser-universum. En ze hebben zeer zeker hun huiswerk gedaan als het gaat om de mythos van de franchise.

In Hellraiser: Revival speel je als Aidan Lynch, die probeert zijn schatje Sunny te redden. Tijdens een pot wilde seks opent Sunny een mysterieuze puzzelbox, waarna ze in contact komt met bovennatuurlijke figuren die haar eeuwige pijn en genot beloven. Vervolgens scheuren ze haar in duizend stukjes. Door mensen te offeren, kan Aidan haar langzaam weer tot leven brengen. Klinkt dit bekend? De opzet is namelijk vrijwel identiek aan de eerste twee films (en Hellraiser: Revelations uit 2011, maar dat terzijde). Dat komt doordat the man himself, Clive Barker, heeft meegewerkt aan het schrijven van het script. Laten we eerlijk zijn, niemand kent de franchise zo goed als de oorspronkelijke bedenker. Het is dan ook echt geweldig dat Saber Interactive zijn hulp heeft ingeschakeld.

Hellraiser: Revival toont enorm veel respect voor het bronmateriaal. Je komt natuurlijk de oorspronkelijke Cenobites tegen, die net zo mysterieus en bijna goddelijk overkomen als in de eerste film. De welbekende uitspraak “Demons to some, Angels to others” wordt wederom gezegd door Pinhead, die opnieuw wordt ingesproken door Doug Bradley. Maar ook locaties zoals het Labyrint en concepten zoals the Leviathan komen in de game voor en zijn adembenemend vormgegeven. Ik herinner me nog goed hoe mijn mond openviel toen ik voor het eerst het Labyrint betrad. Ik vergeet nooit meer mijn eerste kennismaking met het Labyrint in Hellraiser II, en deze game gaf mij precies hetzelfde gevoel.

Visueel is Hellraiser: Revival ook echt een kunstwerk. De graphics zijn prachtig en de game is erg mooi ontworpen. Alles is geheel in stijl van de franchise en niks doorbreekt de immersie dat je een Hellraiser-game speelt. Ook de cinematografie en kleurkeuze zijn op bepaalde momenten extreem goed. En ik heb tijdens mijn speelsessie bijna tweehonderd screenshots gemaakt. Prachtige, roodverlichte gangen, gure seksclubs met neonverlichting, de Hellraiser-vibes druipen van je scherm af. Naast de indrukwekkende omgevingen zijn ook de verschillende gritty viezigheden het benoemen waard. Juist op dat gebied is Hellraiser: Revival een hele speciale game.

Hellraiser is namelijk een franchise die nooit bang is geweest voor controversiële onderwerpen. Seks, drugs, BDSM, gore, alles komt erin voor (met name het boek gaat soms behoorlijk ver). Tegenwoordig zijn games behoorlijk braaf en terughoudend, en dat vind ik persoonlijk jammer. Ik was dan ook bang dat Hellraiser: Revival ging toegeven aan de censuur, maar letterlijk in de openingsscène van de game krijgen we al seks te zien, inclusief full-frontalshots van blote tieten. Deze scène mondt vervolgens uit in een extreme vorm van SM. Dit gaat gepaard met flink wat korte shots van verschillende soorten drugs en dildo’s. Even later krijg je ook een heuse piemel in beeld en beland je in een BDSM-seksclub, waar je getuige bent van allerlei “duistere” praktijken.

Hellraiser: Revival is absoluut geen game voor mensen die niet tegen aanstootgevende beelden kunnen. En dat is logisch als je het bronmateriaal kent. Ik ben dan ook ontzettend blij dat de ontwikkelaar deze elementen volledig heeft omarmd en zonder genade alles in beeld heeft gebracht.

In Hellraiser: Revival zie je namelijk alles van dichtbij. Hellraiser: Revival is eigenlijk een soort first-person shooter horrorgame. Niet enkel een walking simulator, want er zitten ook genoeg gevechten en puzzels in. Simpel gezegd, de first-person Resident Evil-games, maar dan in een Hellraiser-jasje. Je baant je een weg door verschillende omgevingen vol vijanden, waarbij je gebruikmaakt van melee-wapens en vuurwapens. De melee-wapens hebben een durabiltymeter en kun je met verschillende repairkits repareren. Daarnaast kun je door middel van een craftsysteem zelf munitie maken voor je vuurwapens.

Helaas is de melee combat niet bijzonder goed uitgewerkt, maar het is speelbaar. Vijanden zijn zelf ook bewapend en ieder gevecht verandert daardoor in een soort schaakspel. Je hebt namelijk geen knop om aanvallen te blokkeren, maar je kunt wel een stap achteruit zetten om ze te ontwijken. Dit komt een beetje janky over, want je wacht tot een vijand aanvalt, zet een stap achteruit, slaat de vijand en herhaalt dit. In een een-op-eengevecht is dit nog wel vol te houden, maar zodra er meerdere vijanden in zicht zijn, kan het frustrerend worden. Daarom koos ik er vaak voor om de stealthroute te kiezen en vijanden met een finisher attack in één keer dood te maken. Daarnaast spaarde ik mijn kogels alsof het AH-zegeltjes waren, voor het geval ik echt moest vechten. Dan maakte ik met een paar flinke knallen snel een einde aan het gevecht.

Voor mij werden de gevechten in Hellraiser: Revival een stuk fijner toen ik toegang kreeg tot The Genesis Configuration. Dit is de puzzelbox uit deze game, en dit wapen geeft je toegang tot the fun stuff. Met deze doos kan je namelijk bovennatuurlijke fratsen uithalen zoals telekinese, vuurballen afvuren en de haken van Pinhead gebruiken. De cube blijft altijd in je linkerhand, waardoor je deze altijd tegelijkertijd met een ander wapen gebruikt. Dit gaf me echt het gevoel alsof ik BioShock of The Darkness speelde, en dat is een enorm pluspunt. Hellraiser: Revival had niet misstaan in de gloriedagen van de Xbox 360.

Helaas zitten er ook een aantal secties in waar je eigenlijk met trial en error doorheen moet komen. Achtervolgingen door Chatterer en een potje verstoppertje met een eindbaas zijn soms niet in één keer te halen, omdat je meteen in een hoekje gedrukt wordt. Gelukkig duren deze secties niet al te lang, maar het is toch een beetje jammer. Ook de bossfights zijn helaas niet bijzonder goed. De moeilijkheidsgraad is het grootste deel van de game fair, terwijl de bossfights redelijk wat frustratie kunnen opleveren door de toename van de moeilijkheidsgraad. Zelfs wanneer je goed voorbereid bent, kan een eindbaas je zomaar te grazen nemen. De bossfights kunnen best lang duren. Afgezien daarvan is Hellraiser: Revival een fair en zeer vermakelijke game.