Horrorgames doen het altijd goed. Het is niet voor niets een van de populairste genres binnen gaming en met Halloween volgende maand in aantocht blijven we nog wel even in het horrorwereldje hangen. Laten we snel beginnen met de eerste game en dat is The Skin Stapler.

The Skin Stapler is een horrorgame in retro-PSX-stijl waarin je de jacht opent op de mysterieuze seriemoordenaar The Skin Stapler. Ik heb deze knaap opgepakt en zal je vertellen hoe de zaak verliep.

Carrion City is de plaats waar de Skin Stapler zijn slachtoffers terroriseert. In de game speel je voornamelijk als detective Dick Slater, maar je speelt ook als de verschillende slachtoffers die de Skin Stapler maakt. Deze slachtoffers zijn allemaal content creators binnen de horrorscene. Dit is een van de redenen waarom ik zo genoten heb van The Skin Stapler. Je merkt namelijk aan alles dat de game met liefde voor het genre is gemaakt. Van de artstijl tot de writing.

The Skin Stapler is eigenlijk verdeeld in twee soorten segmenten. Als je als het slachtoffer speelt, moet je vaak de werkzaamheden verrichten van het bedrijf waar het slachtoffer werkt. Eigenlijk is dat een soort mini-worksim. Daarna moet je als detective de moordzaak oplossen en op zoek gaan naar clues die de dader kunnen ontmaskeren. Verwacht geen hoogstaande gameplay of writing. Als je bekend bent met B-movies, dan weet je hoe cliché alles kan zijn, maar dat maakt het niet slecht. Het is eerder fout en goud.

Ik was vroeger groot fan van de Creepshow-films en was dus aangenaam verrast toen ik zag dat er een Creepshow-game kwam. Ik heb de game uitgespeeld en dit zijn mijn bevindingen!

Creepshow, de game, is gebaseerd op de Creepshow-serie van Shudder. De serie is, net zoals de films, gemaakt in een anthologiestijl. Dat wil zeggen dat er meerdere korte verhalen in een episode/film zitten. In essentie leent deze vorm van storytelling zich perfect voor een videogame. 
De game heeft een wraparound-verhaal en bevat twee hoofdsegmenten. Het wraparound-verhaal gaat over een groep vrienden die een verlaten en afgebrand winkelcentrum onderzoekt.

Het eerste verhaal gaat over een man die zijn ernstig zieke vrouw verzorgt, terwijl hij langzaam de grip op de realiteit aan het verliezen is. Het laatste verhaal gaat over een oude priester die een afgedankte kerk probeert te herstellen, maar merkt dat er duistere krachten vasthangen aan dit heilige gebied. Je speelt door deze verhalen heen in een point-and-clickstijl, met tussendoor een paar puzzels.

Ik vond het aantal puzzels een beetje aan de lage kant en had graag wat meer variatie gezien in de gameplay. Je bent vaak repetitief dezelfde handelingen aan het uitvoeren. Daarnaast vond ik de kwaliteit van de verhalen niet echt goed. Het eerste verhaal was voorspelbaar maar nog enigszins vermakelijk. Maar het tweede verhaal miste echt een hoop soul. De kwaliteit van de verhalen is juist het belangrijkste onderdeel van een anthologie, dus op dat vlak is het voor mij helaas een tegenvaller.

Ik moet wel zeggen dat de opzet van de game echt perfect is. Een korte game waarin je binnen drie uur twee verhalen kunt meemaken, werkt geweldig voor een indiegame. Als de ontwikkelaar wat meer verschillende gameplaysegmenten toevoegt in de vorm van puzzels of meer interactieve segmenten dan eten maken, dan zie ik een goede toekomst voor de Creepshow-gamefranchise!

T.W.I.R.L. is een psychologische first-person-horrorgame. Ik heb de game gespeeld, maar ben ik er ook achter gekomen wat T.W.I.R.L. daadwerkelijk betekent?

T.W.I.R.L. is een first-person-horrorgame en een walking sim (de game noemt zichzelf zo) die niet bang is om experimenteel te zijn in de storytelling. Je wordt als kind midden in de nacht wakker terwijl iedereen slaapt, en dan gebeuren er allerlei rare gebeurtenissen…

Op die gebeurtenissen ga ik niet te diep op in om spoilers te voorkomen. De gameplay van T.W.I.R.L. bestaat uit lopen en interactie hebben met items, zoals je van een standaard walking sim kunt verwachten. De kracht van T.W.I.R.L. zit echter in de manier waarop de game speelt met de verwachtingspatronen van de speler. Je kunt T.W.I.R.L. het beste spelen zonder er ook maar iets van te weten. T.W.I.R.L. is zeer kort van duur en binnen een uur kun je de credits al zien, maar er zijn meerdere eindes in T.W.I.R.L. en die zijn het ook waard om te checken!

Drie horrorgames, maar ieder met zijn eigen stijl. De een net iets beter dan de ander. Ben je fan van foute B-horrorfilms? Dan is The Skin Stapler misschien wat voor jou. En als je de Creepshow-serie kent, dan spreekt de game je waarschijnlijk aan, al is niet ieder verhaal binnen de anthologie even sterk. Zoek je iets daartussenin? Dan is T.W.I.R.L. het checken waard, mits je van psychologische first-person-horror houdt. En daarmee zitten de Indie Mini-Reviews van deze maand erop. Volgende maand duiken we opnieuw in een aantal indies die volgens ons wat extra aandacht verdienen!