In Echoes of the End speel je als Ryn. Ze is een Vestige en onderdeel van het Syrouvian-volk. Als Vestige beschikt ze over magische paarsgekleurde krachten. Het is een fantasieverhaal dat zich afspeelt in een vervallen koninkrijk genaamd Aema. Na de dood van haar vader gaat Ryn samen met haar broer Cor op avontuur om te ontdekken wat hun vader onderzocht. Aan het begin wordt Cor ontvoerd, maar Ryn zet haar avontuur voort en ontmoet al snel de oude man Abram. Hij is een geleerde en had contact met Ryn’s vader. Samen reizen ze door een wereld waarin het constant oorlog is, op zoek naar haar broer.

Al vanaf het begin valt mij op dat Echoes of the End wat weg heeft van andere games. Zo doen de momenten in grotten mij denken aan Banishers: Ghosts of New Eden, voelen de magische krachten aan als Forspoken, en de wereld en wezens lijken een beetje op Atlas Fallen. Maar ook het vele klimmen en looten van kistjes doen mij aan de oude Assassin’s Creed-games denken. Echoes of the End probeert de goede gameplay-elementen van die games samen te voegen en geeft er zijn eigen draai aan. Opvallend is dat bijna alle genoemde games geen topgames zijn, maar solide double A-titels, en dat is dan ook precies wat Echoes of the End is.

Omdat het een fantasieverhaal is, zijn er verschillende soorten vijanden in de wereld van Aema. Naast de standaard soldaten van het rijk die Dalsmen genoemd worden, zijn er de orkachtigen genaamd Durtar en de spinachtigen die Glomori heten. Deze doen mij denken aan kleinere versies van de Scatterer-vijanden uit Atlas Fallen. De aanvallen zien er heel bruut uit. Zo worden bij Dalsmen-soldaten hun benen afgehakt, worden Durtar onthoofd en worden Glomori bij de laatste klap doormidden gesneden. Echter verdwijnen de lijken van vijanden uit beeld na deze te hebben verslagen, zo ook bij Skuggi, een wezen dat de eerste boss fight is.

Zoals gezegd beschikt Ryn over magische krachten. Zo kan ze met de Shift-ability onder andere objecten verplaatsen. Dit voer je best vaak uit om houten blokken te verplaatsen waar je op moet klimmen, om vervolgens via een touw aan de muur verder omhoog te klimmen. Op andere momenten moet je bruggen draaien en in de juiste richting verplaatsen, zodat je het pad kunt vervolgen. Hierbij stuit je al snel op de puzzelelementen van de game, waarover later meer.

Ook kan Ryn met de Shift-ability vijanden verplaatsen of hun health afnemen, waardoor haar health tijdens een gevecht wordt aangevuld. Dit is vooral handig tegen sterkere vijanden en boss fights. Niet alleen klappen uitdelen, maar ook health stelen, is dan de tactiek. Na gevechten kom je regelmatig steenhopen tegen die je health volledig herstellen en tegelijkertijd als savepunt fungeren.

Qua combat biedt Echoes of the End zeker uitdaging. Zo zijn de diverse bosses bestaande uit wolfachtigen, een reus en mensen, best lastig te verslaan, zoals je in onze let’s play kon zien. Naast de standaardknoppen voor lichte en zware aanvallen en het pareren of blokkeren van inkomende aanvallen, gebruik je de linkertrigger in combinatie met de rechterbumper (en later ook de actieknoppen, afhankelijk van welke skills je upgraded) om aanvallen uit te voeren. De controls zijn in het begin even wennen en de combinaties kunnen wat overweldigend zijn, maar na verloop van tijd raak je hieraan gewend.

Gedurende het avontuur kom je zijpaden tegen met kistjes die je kunt looten. Door kistjes te openen en ook vijanden te verslaan, verdien je xp, en met genoeg xp krijg je een skill point. In deze kistjes zitten onder andere health- en mana-upgrades, waarbij mana je magische krachten verhoogt en zorgt dat je meer skills tegelijk kunt gebruiken voordat deze moeten worden opgeladen.

Echoes of the End bevat namelijk vier skill trees. Dit zijn Technique, Vestige, Endurance en Companion. Technique-skills zijn handig om je zwaardaanvallen te versterken en nieuwe combo’s uit te voeren, terwijl Vestige bedoeld is voor je magische krachten. Met Endurance wordt je health sneller aangevuld of herstel je je mana sneller, en de Companion skill tree is bedoeld om Abram’s krachten te verbeteren.

Standaard beschikt Abram over een grijphaak om zichzelf overal omhoog te hijsen terwijl jij moet klimmen. En ook beschikt hij over een bliksemkracht genaamd Stasis. Je kunt hem vragen om deze kracht te gebruiken om bijvoorbeeld vijanden te verzwakken, en door zijn skills te upgraden kan hij je tijdens gevechten nog beter helpen. Later heb je zijn bliksemkracht ook nodig om puzzels te oplossen.

Naast de toevoegingen van de skill trees zijn er ook gameplay-elementen die je standaard ontgrendelt naarmate het verhaal vordert. Zo ontgrendel je double jump, een manier om langer in de lucht te zweven, en een manier om je in de lucht te verplaatsen via zwevende objecten. Verder loop je zelfs ondersteboven door een grot met antizwaartekracht, wat een tof uitgewerkt stuk is en waar je makkelijker doorheen gaat dan de puzzels aan het begin van de game.

Het verhaal en de combat worden dus aangevuld met puzzels die je regelmatig moet oplossen om verder te komen. Echter bevat Echoes of the End te veel puzzels, en het vele puzzelen vond ik na verloop van tijd vervelend worden. Sommige puzzels voelen onlogisch aan of zijn te ver doordacht, waardoor ik enige tijd bezig was om deze te oplossen. Zo had ik moeite in chapter 4, waar je de hoogte van het waterniveau moet aanpassen, en even later moet je over een onzichtbare brug lopen, die je alleen kunt zien door hele kleine stapjes naar voren te lopen. Ik speel de game tenslotte voor het verhaal en niet om mijn brein te kraken, dus de puzzels hadden wat mij betreft wel iets eenvoudiger gemogen. Gelukkig merkte ik dat de puzzels tegen het einde van de game wat makkelijker werden, waarin je de tijd moet aanpassen naar het verleden en je jezelf via echo’s kunt teleporteren.

Ook komt Echoes of the End traag op gang. Het eerste gevecht vindt pas na twintig minuten spelen plaats, en pas na anderhalf uur begint de game spannend te worden. Het verhaal bestaat uit 10 chapters en ik deed er zo’n 12 uur over om Echoes of the End uit te spelen. Helaas ervaarde ik vanaf het begin regelmatig niet vloeiende animaties en zijn er veel bugs, wat niet echt bijdraagt aan de start van de game. Zo zweefde Abram ineens in de lucht boven een vuurkorf, en een andere keer liep hij door een houten blokkade die ik nog moest kapotmaken. Ook gebeurde het dat ik twee vijanden van een berg sloeg, terwijl Abram tegelijkertijd naar beneden viel en kort daarna achter mij spawnde. Soms zie je dat Abram vanuit het niets gespawnt wordt en er zit zelfs een bug in de game waarbij ik vast kwam te zitten in een ijsberg en alleen via een bepaalde hoek eruit kon komen. Dit terwijl de game al ruim een maand uit is. Hopelijk worden deze problemen met een toekomstige update verholpen.

Echter moet ik de ontwikkelaar prijzen voor wat ze hebben neergezet. Myrkur Games is opgericht in 2016 en Echoes of the End is nog maar hun eerste game. Het is een kleine studio met zo’n 40 medewerkers, en om de speler geboeid te houden, heeft de ontwikkelaar veel motion-capture gebruikt voor de cutscenes. Daardoor zien alle cutscenes er cinematisch en haarscherp uit, en zelfs het einde van de game (waarover geen spoilers) voelt aan als het einde van een bioscoopfilm. Deze cinematische momenten komen ook voor in de gameplay, zoals wanneer je in grotten naar beneden glijdt, het ziplinen en het slingeren naar de overkant.

Daarnaast heeft Myrkur Games uitgebreide scans gemaakt met moderne technieken om gebieden van IJsland zo realistisch en nauwkeurig mogelijk in hun game te verwerken. Bergen, vulkanen, geisers en ijsgebieden komen regelmatig voorbij. De landschappen in de spelwereld zijn een lust voor het oog, en tegen het einde van de game ervaar je zelfs het noorderlicht. IJsland is een schitterend land dat ook hoog op mijn lijstje staat van landen die ik wil bezoeken, alhoewel Japan nog altijd voorgaat.

Het verhaal van Echoes of the End zit prima in elkaar, maar is niet bijzonder spannend voor een fantasiegame. Je kunt af en toe een keuze maken via dialoogopties, maar dit voegt verder niets toe en het verhaal blijft lineair. Wat ik wel waardeer aan de standaarddialogen is de humor die regelmatig voorbijkomt. Als Ryn zegt “I have to admit, you’re pretty spry for an old man”, waarop Abram antwoordt “Oh, don’t use that word.” Waarna Ryn vraagt “What? Old?” en Abram zegt “No, spry. No young man has ever been called spry”. Hoewel het verhaal op sommige momenten saai is, zorgt een plottwist halverwege ervoor dat je toch geneigd bent om de game uit te spelen.