Denshattack! was de titel. En nu, een klein jaar later, heb ik de game uitgespeeld en goede genade… wat een ervaring was dit!

In de verre toekomst is Japan zwaar getroffen door de gevolgen van klimaatverandering. Bijna het hele land is naar de verdoemenis gegaan en alleen de grote steden zijn nog enigszins modern. Deze steden worden letterlijk omringd door een glazen koepel, gebouwd door big corp Miraido. En alleen de rijken kunnen het zich veroorloven hier te wonen.

Hoofdpersonage Emi is de eigenaar van een trein waarmee ze ramen bezorgt in de regio. Haar leven is vrij simpel, totdat ze Fernando leert kennen. Fernando is een fotograaf met zijn eigen magazine en hij vertelt Emi over Denshattack. Denshattack is eigenlijk skateboarden, maar dan met treinen en razend populair in het dystopische Japan. Emi is meteen verkocht en blijkt over behoorlijk wat talent te beschikken voor Denshattack.

Het verhaal van Denshattack is redelijk vermakelijk en wordt op een makkelijk verteerbare manier verteld, maar het wordt compleet overschaduwd door de gameplaybeleving. In een tijdperk waarin games steeds meer de nadruk leggen op het verhaal, cinematografische gameplay en waar de gameplay constant onderbroken wordt door cutscenes, heeft ontwikkelaar Undercoders de nadruk weer gelegd op plezier. Het verhaal is makkelijk te skippen en je kunt nog steeds een intens genot uit de game halen zonder ook maar een seconde aandacht te geven aan het verhaal.

Het Japan van Denshattack is namelijk onderverdeeld in meerdere regio’s, die ieder uit een bepaald aantal levels bestaan. Het doel verschilt per level. Zo zijn er levels waar je gewoon het einde moet halen, maar je hebt ook races, score attacks en boss fights.

Aan het einde van elk level wordt er naar drie aspecten gekeken: je score, hoe snel je het level hebt uitgespeeld en hoeveel dares je hebt voltooid. Deze dares zijn te vergelijken met de objectives uit de klassieke Tony Hawk-games. Op basis van de resultaten van deze drie onderdelen krijg je een medal uitgereikt: goud, zilver of brons.

Het is echt bizar verslavend om levels opnieuw te spelen voor een betere score en om alle dares te voltooien. Dit komt met name doordat de levels zelf echt diepgaand zijn. Het zijn geen simpele grids waar je on rails doorheen gaat, maar ze bevatten geheime passages, verschillende manieren om erdoorheen te komen en meerdere afslagen om van A naar B te gaan.

Visueel ziet Denshattack er geweldig uit. De game heeft een kleurrijke cel-shaded artstyle en is heel erg anime. Dat moet ook wel als je een game maakt over een trein die allerlei flips en tricks doet door Japan.

Denshattack is een lust voor het oog en dit wordt alleen maar versterkt door de GE-WEL-DI-GE soundtrack. Je krijgt echt een kanon van een OST door je headset geserveerd. Ik ga niet pretenderen alsof ik ook maar enig verstand heb van de verschillende muziekstijlen die de game bevat, maar als ik de soundtrack in één woord moet omschrijven, is het wel arcade. Het is echt muziek die je vroeger in de arcadehallen bij racegames hoorde. Ik hoor er een beetje Sonic Adventure in terug.

Het bevat veel elektronische muziek en hiphopbeats, maar ik vind het lastig om een favoriete nummer uit te kiezen, maar als je een goede referentie zoekt, moet je ‘’Tee Lopes – Beyond Fuji’’ eens opzoeken op YouTube. Ieder level heeft zijn eigen track en dat houdt Denshattack zo fris. Ik heb er zelfs een paar opgeslagen in mijn persoonlijke playlist!

Wat Denshattack ook zo goed doet, is de pacing. Iedere regio introduceert weer een nieuw gameplayelement dat de game weer net iets uitdagender of makkelijker maakt. Het ligt er maar net aan hoe je ernaar kijkt. Het is of weer een extra obstakel waarop je moet letten, of weer een mogelijkheid om extra punten op je score te krijgen.

In het begin heb je het best makkelijk met slechts een drift door bochten te maken, door op het juiste moment de trigger los te laten. Later krijg je er nog wall riding, grinding en gravity flips bij, en dit is echt nog maar het topje van de ijsberg. Helaas is niet elke toevoeging fijn, want persoonlijk ben ik geen fan van de momenten waarop je trein van de rails afgaat en je in een soort tunnel obstakels moet ontwijken. Maar het blijft dan ook echt alleen bij deze ability.

De rest van de vaardigheden zorgen voor een geweldige balans tussen uitdaging en uitbreiding, waardoor je de game gewoon niet kan neerleggen. Vooral als de soundtrack op het juiste moment matcht met de actie die je op het scherm doet. Dit maakt de game op bepaalde momenten zo ongelofelijk hype. Ik heb echt meerdere keren een luide WHOOOOOO eruit gegooid omdat de game zo hype is.

Ik durf dan ook met zekerheid te zeggen dat Denshattack flink in de prijzen gaat vallen tijdens The Game Awards 2026. Sowieso voor beste soundtrack, beste art direction en beste indiegame. Het jaar duurt nog wel even en er komen nog een aantal grote releases aan, maar voor mij persoonlijk staat Denshattack momenteel heel hoog in de ranglijst voor mijn Game of the Year. Er zijn nog een paar games waar ik heel erg naar uitkijk, maar die moeten echt goed hun best doen, willen ze Denshattack van zijn plek stoten. Bij Denshattack staan gameplay en plezier bovenaan en ik als boomer gamer voelde mezelf weer even kind bij het spelen van de game. Pure klasse!