Het eerste woord dat bij mij opkomt wanneer ik aan Kona denk, is eigenaardig. Bijzonder is het dat Kona elementen uit verhaal gedreven games als Dear Esther mengt met aspecten uit de vele survival games waar Steam momenteel mee wordt doodgegooid. Vreemd is het feit dat het spel niet alleen een succesvolle Kickstarter is gebleken, maar ook een positieve lijn van verbetering heeft laten zien op Steam Early Access, twee platformen die meerdere keren wanproducten hebben proberen te verkopen aan de consument. Nu wordt Kona over een week officieel uitgebracht en wordt het dus hoognodig tijd om te kijken of dit spel het geld waard is.

Als speler kruip je in de huid van privédetective Carl Faubert. Zijn werk lijdt je naar een kleine plaats in het noorden van Canada, waar een plaatselijke zakenman genaamd William Hammilton jouw diensten inhuurt om een kwestie van vandalisme te onderzoeken. De zaken van William hebben in het dorp voor enige onrust en luid protest gezorgd. Met de toeneming van vandalisme duurt het niet lang totdat je baas zelf het doelwit wordt van deze boze menigte. Terwijl je wegrijdt in je ‘Chevrolet’ op weg naar het ontmoetingspunt met de baas, schijnt er een prachtige zon hoog aan de hemel.

Aan het lot overgelaten
Het is deze simpele opzet die snel uitbreid naar een veel complexere verhaallijn. Al snel krijgt Carl een aanrijding en als hij na een lange tijd ontwaakt is niets meer wat het lijkt. Vrijwel iedereen is verdwenen en degenen die er nog zijn hebben betere dagen meegemaakt. Het enige teken van zichtbaar leven bevindt zich nog in de aanwezigheid van de vele vijandige wolven. Een laag sneeuw bedekt het gebiedt en een ijzige kou heerst die door merg en been gaat. Grote (paranormale) geheimen schuilen in de tal van huizen die in de omgeving verspreid zijn. Een heerlijke, mysterieuze sfeer omgeeft je en het is in deze wereld dat je wordt achtergelaten met de verteller.

Geen routebeschrijving
Persoonlijk heeft de stem in Carl’s hoofd weinig indruk op mij gemaakt. Er ontbreekt een bepaald niveau van charme die bijvoorbeeld wel de verteller uit de ‘Stanley Parable’ kan verwezenlijken. De grappen die het spel probeert uit te kramen komen hierdoor niet goed aan. Daarnaast weet de verteller ook niet goed duidelijk te maken waar je als speler naartoe moet en zegt hij vaak voor een lange tijd geen enkel woord. Bovendien kon mijn auto bepaalde terreinen niet berijden, waardoor ik te voet verder moest gaan. Het gevolg is dat ik het grootste gedeelte volledig verdwaald was.

“Kona is zeker een eigenaardig spel!”

Warmte meter
Het spel biedt net zoals veel andere survival games een zeer geringe hoeveelheid aan uitleg. Er zijn drie meters die je in de gaten moet houden, waaronder een warmte meter (die het meest belangrijk is vanwege de vrieskou), maar deze zijn zo soepel dat ze nooit echt een gevaar lijken te vormen. Verder zijn Carl’s zakken zo groot dat je er makkelijk een stel boomstronken en wat wapens in kunt passen. Het vreemde is wel dat het onmogelijk is om zelf bomen om te kappen. Dat terwijl ze wel een belangrijk onderdeel vormen, aangezien het de enige manier is om warm te blijven. In plaats daarvan moet je ze vinden in stapels hout zoals bijvoorbeeld bij een schuurtje.

Veel veranderingen
Het is op dit moment dat dat ene woordje weer bij me opkomt: eigenaardig. Het spel is namelijk opgedeeld in meerdere verhaallijnen die allemaal niet duidelijk genoeg zijn. Eeuwig ronddwalen is zinloos en dus moest ik zoeken naar wat steun. Tevergeefs, want tijdens mijn zoektocht op het internet naar hulp vond ik geen ene webpagina die mij verder kon helpen in het spel. Veel momenten zijn namelijk veranderd gedurende de ontwikkeling van het spel. Niet alleen zijn bepaalde missies volledig op de schop genomen (een persoon wordt in de ene versie vermist en in de andere vermoord), ook is het gebied soms volledig veranderd.

In het diepe gegooid
Nog nooit voelde ik me zo erg in het diepe gegooid in een spel. Maar hierdoor kon ik juist de ware pracht van het spel bewonderen. Onmogelijk bleek het om de zaak in één keer op te lossen. In plaats daarvan maakte ik mijn weg door het dorp en merkte de vele verhaallijnen op die schuil gingen in dit gebied. Nee, Kona is niet een spel waar je snel mee klaar bent. Er zijn geen ‘shortcuts’ in het werk van een detective, maar het geeft wel genoegdoening wanneer je daadwerkelijk (een deel van) de vele verhaallijnen die het spel kent, weet te ontrafelen.

Voorlopige conclusie
Helaas is het spel daarentegen mij te onduidelijk en zal ik het naar alle schijn ook nooit kunnen uitspelen. Uiteindelijk won bij mij het gevoel van frustratie door het meermaals doelloos ronddwalen en ik kan dit spel dan ook moeilijk aan anderen aanraden. Wel is gebleken dat het spel erg positief wordt ontvangen door het merendeel van de spelers. Ja, Kona is zeker een eigenaardig spel. Eentje waar ik nooit meer dan een klein beetje van diens ware pracht van zal kunnen proeven.

Kona is vanaf 17 maart verkrijgbaar in de Xbox One Store, PlayStation 4 Store en op Steam.