De titel bekt misschien niet zo lekker maar is wel recht door zee. Deze remake van Dragon Quest III heeft een nieuw HD jasje aan, maar blijft 2D. Voor het merendeel dan. Sommige elementen zijn voor de mooi voorzien van 3D-modellen, maar dat mag de pret niet drukken. Met de release van deze remake is het ook direct een van de eerste keren dat wij Europeanen deze game hebben mogen ontvangen. Er is in 2019 op de Switch een versie van het origineel uitgekomen. Verder hebben wij net als bij het gros van de andere delen weinig gezien van Dragon Quest III.

Nieuwe graphics zijn voor veel gamers al een reden om de interesse in een oudere game te doen prikkelen. Met een game die op leeftijd is, riskeer je alleen dat nieuwere spelers al die ouwe speelelementen maar niks vinden. Eeuwenlang vechten om personages sterker te krijgen of tussen elke save een groot stuk progressie kwijt kunnen raken omdat je ongeluk had. Dit zijn de littekens die veel oudere gamers graag met zich meedragen. Ik ook, enkel niet iedereen wordt er blij van. Om die reden zijn er in deze remake een aantal nieuwe functies toegevoegd om zowel de tijd als mentale gezondheid van spelers te respecteren.

Ik zal er geen doekjes om winden. Dragon Quest III stamt uit een tijd waarin je een groot deel van de tijd in gevecht zit en door de menu’s heen scrolt om de ideale aanval te kiezen. Jongeren maken grappen over de grindset, maar zij hebben geen oude Dragon Quest games gespeeld. Dat blijkt wel uit de reputatie die Dragon Quest in het land van oorsprong heeft. Het gerucht gaat dat elke keer als een nieuwe Dragon Quest uit komt werknemers massaal “ziek” zijn of vrij nemen. Sommige werkgevers schenken zelfs vrije dagen rond een release van een nieuwe game. Daarbij gaat het stigma gepaard dat de oudere delen in de franchise voornamelijk gespeeld worden door Japanse zakenmannen die zich kunnen verliezen in het eindeloos vechten van monsters en zich in het avontuur verliezen. Alsof het een ritueel is waarmee zij van stress afkomen.

Afin, een hoop tekst om eigenlijk te zeggen dat deze game gepaard gaat met elementen die tegenwoordig door ontwikkelaars anders ingevuld worden. Tijd is heilig dus als je daarover in zit kun je in de Dragon Quest III HD-2D Remake de snelheid van gevechten instellen. En dat je hiermee tijd kunt besparen wordt al snel duidelijk. Gevechten kunnen namelijk best wat tijd in beslag nemen en het helpt dan ook niet dat sommige vijanden er een houtje van hebben om vervelende zetten te doen die het gevecht onnodig lang door laten gaan.

Anders dan het origineel kun je in het begin van je avontuur kiezen om je personage “Type 1” of “Type 2” te laten zijn. De implicatie is duidelijk man of vrouw, maar daar raakt het een gevoelig punt. Dragon Quest III had namelijk enkel het mannelijke personage beschikbaar om mee te spelen. Dat er nu meer opties zijn is helemaal geweldig, helemaal in een game waarin je heel je party naar wens kunt samenstellen. Wat wel een ding is zijn de benamingen hiervoor. De keuze voor termen als type 1 of 2 (of A/B) zijn tekenen van een jammerlijk groeiende trend in gaming.

Onschuldig als het lijkt duidt het op samenspel met notoire consultatiebureaus die met agressieve methodes en dringende geopolitieke kwesties het gaminglandschap heeft geïnfecteerd. Dit is een massief onderwerp en ongeschikt voor deze review. Het punt is dat onder de noemer DEI zijn tal van uitgevers in zee gegaan met partijen die simpelweg niet uit zijn op het maken van toffe games maar het verspreiden van ideologie. Square Enix ook.

Waar de invloeden van DEI wel enorme schade doen zijn de designs van de personages en het snijden in content. De iconische designs van Akira Toriyama zijn na zijn dood namelijk aangepast en gecensureerd. Er zijn scenes en minigames verdwenen. Of je dat goed of slecht vind mag je helemaal zelf invullen maar dat er aanpassingen gedaan zijn is een feit. Om dit ook nog eens te doen na de dood van de man die met zijn tekenkunsten heeft geholpen om Dragon Quest een titaan te maken is in mijn ogen nogal stijlloos.

Het team dat de oorspronkelijke versie van Dragon Quest III heeft gemaakt had als doel om met elke release net weer even verder te gaan. Het is dan ook dit deel dat grondlegger is van een aantal mechanieken die tegenwoordig als standaard worden gezien. Een voorbeeld hiervan is de mogelijkheid om als speler je eigen club aan vechtersbazen in te richten. Naast het hoofdpersonage is er ruimte voor drie andere avonturiers met keuze uit een ruim aanbod klassen.

Nieuw is de Monster Wrangler. Deze class maakt gebruik van aanvallen die ze leren door het vangen van monsters. De Monster Wrangler is een erg sterke toevoeging. Misschien iets te sterk, want als je een beetje investeert in het personage merk je een verschil van skill tegenover de rest. Om optimaal gebruik te maken van de Monster Wrangler zul je ook wat tijd moeten investeren in de nieuwe Monster Arena. Mocht je liever een klassieke line-up hebben dan is er genoeg andere keuze. Je kunt te allen tijde wisselen van teamleden al groeien ze niet mee als ze niet actief deelnemen aan gevechten. Ach, genoeg monsters om een avondje grinden mee te vullen.

Wat voor team je ook bouwt je hebt heel wat uurtjes avontuur voor de boeg. In het begin wordt je zonder poespas de wereld in geslingerd en ga je van plaats naar plaats zoals normaal is in veel games. Na een bepaald punt in het verhaal opent de wereld zich en kun je naar eigen inrichting kiezen welke plotpunten je als eerste tackelt. Destijds was dit systeem revolutionair omdat vrijwel alle spellen in hetzelfde genre voornamelijk lineair waren. Mede door deze aanpak heeft Dragon Quest III over de jaren de kudo’s verdient om een waar icoon te worden.

Als je een beetje hebt opgelet weet je dat Dragon Quest III uit 1988 stamt. In die tijd hadden we geen spelcomputers die geluid konden produceren zoals we dat deze dagen doen. Desondanks heeft Dragon Quest een eigen sound die ook destijds al aanwezig was. Moderne Dragon Quest heeft al jaar en dag de oude beeps ingeruild voor een symfonische en iconische sound. Deze remake maakt gebruik van soundtracks die ook al in andere Dragon Quest-games zitten. Er is niks mis met de soundtrack al mist er wel variatie. Je hoort sommige soundtracks erg veel en lang. Personages hebben nu ook een stem al hoor je die van je teamleden enkel in gevechten. Los van de gecensureerde elementen oogt de game visueel mooi. Personages zien er prima uit al zijn er weinig animaties. De omgevingen zijn simpel maar brengen de wereld tot leven.

Dragon Quest staat erom bekend dat de toon niet altijd serieus is. Deze humor is deel van de charme. Het is dan ook belangrijk dat de vertaling de sfeer van een scene goed over weet te brengen. Voor het merendeel is dat ook het geval in Dragon Quest III HD-2D Remake. Er zijn helaas ook momenten waarop je merkt dat de personen achter de vertaling er een potje van maken. Ook dit is onderdeel van die trend waar ik eerder over schreef en een probleem dat zich al lange tijd voordoet.