In dit tweede en laatste deel van de game komen we eindelijk te weten wat er in het geheimzinnige kistje zit en wat er aan het einde van de zomer van 1995 is gebeurd.

Helaas komt Tape 2 traag op gang. Autumn zit tegenover Nora en Swann in de bar en speculeert over wat er in het doosje zit. Pas tien minuten aan dialoogvensters, krijg je eindelijk een scene die zich afspeelt in 1995. Heel spannend is dit allemaal niet, en het enige hoogtepunt is wanneer je je outfit kunt veranderen. Dit laat al zien hoe traag en saai de start van Tape 2 is. Na bijna een uur spelen volgt de intro van Tape 2, waarna nog eens drie saaie uren volgen met voornamelijk dialogen en een klein beetje gameplay, totdat de eindcredits eindelijk over het scherm rollen.

Wel variëren de vragen en antwoorden in de dialogen af en toe, waardoor je zelf de backstory van je personage bepaalt, maar dit had voor mij geen invloed op het verhaal of het einde. En momenten waarop je juist interactie verwacht, gebeurt dat niet. Zo wordt de groep tegen het einde achtervolgd, maar hoef je als speler niets anders te doen dan naar de cutscene te kijken. Geen QTE’s of andere gameplayelementen die nodig zijn. Tijdens het “spelen” van de “game”, vroeg ik me meermaals af voor wie het bedoeld is.

Op een gegeven moment komt er wel wat gameplay bij kijken, waarbij Swann en Nora het huis waar Kat woont moeten betreden zonder door Dylan of zijn vriendin te worden opgemerkt. Je moet hier eerst voor afleiding zorgen om vervolgens het huis te betreden. Dit was dan ook een van de weinige momenten waarop er daadwerkelijk sprake is van actieve gameplay in Tape 2. En dat maakt Lost Records: Bloom & Rage misschien wel de slechtse game van het jaar.

Tijdens mijn speelsessie ervaarde ik slechts één scene die in de buurt kwam van Life is Strange-kwaliteit, waarin de emoties van een personage echt tot me doordrongen. Dit was de laatste scene in Kat’s slaapkamer. En het is pas tegen het einde van de game dat het verhaal een bizarre wending neemt met hoe de personages op de buitenwereld reageren, wat ik onlogisch en vergezocht vond. Zo ontdekten ze aan het einde van Tape 1 The Abyss, een afgrond in het bos, maar ik had hier een veel logischer einde van verwacht dan het geval was.

Het enige wat Tape 2 goed doet, is het plaatsen van een easter egg die verwijst naar Dontnods vorige game, Jusant. Zo moet je een steen bovenop een steenhoop leggen voor een achievement/trophy. Daarnaast bevat Tape 2 een relaxte, chille soundtrack gedurende het verhaal, maar dat voegt verder niets toe aan het verhaal zelf. Ik kan daarom zeggen dat dit een van de saaiste games van de laatste jaren is. Zelfs Life is Strange: True Colors was nog beter.

Tape 2 blijft een saai verhaal vertellen met te veel dialogen en keuzeopties die nergens op slaan. Ook zitten er wat technische mankementen in, zoals het wegvallen van de muziek, waarna je alleen nog de stemmen hoort. En ervaarde ik dat alleen de achtergrondgeluiden te horen waren, zoals een deur die opengaat, maar zonder stemmen of muziek. Of een personage dat glitchend in beeld popt. Het is jammer om te zien dat Dontnod, die bekendstaat om het uitbrengen van goede verhaalgedreven games, een keer een misser heeft uitgebracht. Hopelijk wordt hun volgende game wel weer een hit.