Ik raak nooit uitgepraat over Oblivion (2006) en mijn herinneringen aan deze game. Het kwam toen op een perfect moment voor mij uit. De Xbox 360 was mijn eerste online chat-experience met andere mensen. Ik heb nachten doorgehaald met vrienden van over de hele wereld, waarbij we samen onze Oblivion-ervaringen deelden in een private chat. Had iemand een gekke quest met een dikke reward? Dat werd direct gedeeld, waarna de ander meteen naar de locatie ging om die quest te krijgen. YouTube was toen nog niet zo groot en Twitch bestond al helemaal niet. Dit zijn kostbare herinneringen voor mij, want helaas zullen dit soort momenten niet vaak meer voorkomen met hoe groot de verschillende platformen zijn geworden.

Voor veel mensen was The Elder Scrolls V: Skryim hun eerste game in The Elder Scrolls-franchise. Niet gek natuurlijk, want Skyrim verkocht echt als een malle en heeft op drie consolegeneraties zijn hoofd getoond. Altijd als ik een gesprek had met iemand die Skyrim had gespeeld, moest ik die persoon toch echt Oblivion aanraden. Skyrim was technisch en gameplaywise goed, maar ik vond de writing en worldbuilding van Oblivion zooooveel beter.
Toch konden 9 van de 10 mensen niet echt meer in Oblivion komen. De game was behoorlijk gedateerd en, eerlijk is eerlijk, sommige mechanics zijn een flinke stap terug als Skyrim je eerste game was. Het levelsysteem steekt hier met kop en schouders bovenuit. Is Oblivion Remastered dan eindelijk de manier waarop je wél 9 van de 10 Skyrim-spelers kunt laten genieten van Oblivion?

Het antwoord is jazeker. Oblivion Remastered is natuurlijk verbeterd op de gebieden die je verwacht. Grafisch ziet Oblivion Remastered er prachtig uit, de laadtijden zijn een stuk korter en de FPS is hoger. Oblivion Remastered is gemaakt in Unreal Engine 5, wat visueel meteen opvalt. De wereld van Cyrodiil ziet er prachtig uit in 4K met ray tracing. Elk object is ondergedompeld in zoveel details. Oblivion Remastered is een lust voor het oog om je wapens en armor te inspecteren en elk klein krasje te zien. Helaas zorgen deze geweldige graphics wel voor een enorme hitte-explosie in je pc-case. Mijn fans draaiden overuren zodra ik ray tracing inschakelde.

Buiten het visuele plaatje is de belangrijkste verandering voor Skyrim-spelers misschien wel het aangepaste levelsysteem. Waar je in het origineel je stats behoorlijk moest minmaxen om later in de game niet in twee klappen dood te gaan, is het in Oblivion Remastered een stuk eenvoudiger. Je krijgt elk level twaalf punten en je kunt deze twaalf punten vrij in elke stat naar wens pompen. Dit maakt het een stuk toegankelijker om Oblivion onder handen te kunnen nemen. Vrijheid voor de speler!

Een andere geweldige toevoeging is de mogelijkheid om te sprinten. Dit was een functie die niet in het origineel zat, waar je snelheid volledig afhing van je Speed-stat. Dit maakte het enorm verleidelijk om alleen maar gebruik te maken van fast travel of per direct een paard te kopen (alsof we niet allemaal de paarden stalen). In Oblivion Remastered is een paard eigenlijk overbodig als je een melee-build hebt en genoeg punten in je stamina hebt gepompt. Er is eigenlijk niets dat een Skyrim-speler ervan zou moeten weerhouden om Oblivion Remastered te spelen!

Ik neem aan dat iedereen wel eens een Oblivion-meme heeft gezien, waarin de NPC’s behoorlijk janky met elkaar omgaan. Dit is altijd een van de charmes van de game geweest, en ik kan met een gerust hart zeggen dat dit ook in Oblivion Remastered aanwezig is. Nu kan jij ook in next gen graphics genieten van deze borderline comedy shows die de inwoners van Cyrodiil met liefde voor jou uitvoeren.

Het is helaas niet allemaal feest, want ik moet toegeven dat ik de nieuwe facial models van sommige personages er heel vreemd vind uitzien. Vooral bij de elfen vind ik de ogen er behoorlijk freaky uitzien. Het is helaas een 50/50. Bepaalde personages zien er beter uit, andere slechter. Wat het wel doet, is dat de personages minder op elkaar lijken. In het origineel hadden veel personages dezelfde facial features en dezelfde voice actor. Vaak was het zo dat een voice actor alle zinnen van een rastype insprak. Nu zijn er veel meer voice lines toegevoegd en klinken niet alle Argonians hetzelfde.

Nu we het voornamelijk over technische aspecten hebben gehad, is het tijd om het over de inhoud te hebben. Dit is het sterkste punt van Oblivion. Waar Skyrim excelleerde in gameplay mechanics, was het de writing waar Oblivion in uitblonk. Elke storyline en elke quest was zo goed uitgeschreven. Van de Main Quest tot de Thieves Guild tot de Fighters Guild. Zelfs de Arena is leuk om doorheen te spelen. Alles heeft zoveel leven in zich en je merkt gewoon dat er zoveel diversiteit in zit dat je als speler jezelf veel meer inleeft in de wereld. Vooral tegenover Skyrim, waar de meeste side quests bestonden uit ‘ga naar locatie (x) en vind item (x)’ fetch quests. Ik kan wel minstens tien side quests uit Oblivion opnoemen die me bij zijn gebleven, terwijl ik voor Skyrim echt moeite moet doen om er twee te noemen.

Een van mijn favoriete quests ooit zit in Oblivion. Als ik zeg dat het een Dark Brotherhood-quest is, weten de meeste kenners wel welke ik bedoel. Alles heeft zoveel karakter: de steden, de quests, de NPC’s. Deze remaster pakt al het goede van Oblivion en Skyrim en maakt hiervan de ultieme Oblivion-versie. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het feit dat alle DLC in Oblivion Remastered is inbegrepen. Alle kleinere DLC’s, zoals de verschillende living spaces en hideouts, quest lines en het legendarische horse armor, zijn vanaf het begin beschikbaar. Uiteraard betekent dit dat de twee grote DLC’s ook zijn inbegrepen. Knights of the Nine en met name de Shivering Isles DLC.

Tegenwoordig hebben veel games DLC die de map uitbreiden, maar in 2006 was dit onbekend terrein voor consolegamers. Toen ik Shivering Isles kocht en voor het eerst door de portal naar Sheogorath’s domein stapte, viel mijn mond open. Zo’n grote map die zich zo onderscheidde van de main map van Cyrodiil. Nieuwe armor sets en wapens, nieuwe vijanden, geweldige questlines die allemaal volledig gericht waren op de madness van Sheogorath’s realm. Eerlijk gezegd doe je jezelf tekort als je deze DLC geen kans geeft.