Ik ben dan wel geen echte skater maar ik heb mijn skateschoenen nooit weggedaan. Voor deze bigfoot zijn het de perfecte schoenen en stiekem ook wel een klein puntje van herkenbaarheid. Hoewel ik geen kunstige trucs op een plankje hout kan uitvoeren, heb ik wel enorme respect voor de mensen die het wel kunnen. MTV, Jackass, Bam Margera en skatecultuur waren vroeger deel van mijn leven. Gelukkig waren er de games om digitaal mee te kunnen. De rauwige onzin die kenmerkend zijn voor de jaren 2000 vond ook zijn weg in de originele Tony Hawk’s Pro Skater 3 en 4.

Activision heeft Iron Galaxy aan het werk gezet voor de Tony Hawk’s Pro Skater 3+4 remake. Eerder hebben zij middels Vicarious Visions al de eerste twee games uitgebracht in een vergelijkbare stijl. Omdat die games verder geen verhaal hadden was dit een makkelijke combinatie van games die in dezelfde stijl alsnog goed werken. Ten opzichte van die games heeft de Tony Hawk’s Pro Skater 3+4 remake een moeilijke opdracht voor de wielen. Wie de oude games kent weet namelijk dat sinds Tony Hawk’s Pro Skater 4 meer focus kwam te liggen op een verhaallijn. Niet langer had je twee minuten om verschillende doelen te behalen maar was er ruimte om levels door te spitten en geheimen te ontdekken. Alle levels zijn gebouwd om in rond te skaten en te klooien terwijl je missies doet voor verschillende NPC’s. Balen dus dat in deze remake zowel de missies van 3 als van 4 de oude structuur houden en je slechts twee minuten krijgt om uit te sloven. Is het in die zin dan nog wel een remake?

Des te meer reden deze vraag te stellen als we kijken naar de soundtrack van Tony Hawk’s Pro Skater 3+4. Muziek is bijna net zo’n belangrijk onderdeel van de Tony Hawk-games als de gameplay. Van de 55 liedjes gedeeld uit de originele games keren er maar 10 terug. Eén hiervan is waarschijnlijk de meest herkenbare song van CKY genaamd 96 Quite Bitter Beings waarmee actief campagne werd gevoerd. Het belang van deze banger is bij Activision dus bekend. Zonder die song heb je simpelweg geen Tony Hawk’s Pro Skater 3. Des te meer bijzonder dat de overige 45 tracks het niet hebben gehaald. Zelfs Blitzkrieg Bop van The Ramones, waar ik in de introductie van deze review een domme verwijzing naar maakte, zit er niet in. In plaats daarvan hebben we 49 andere toevoegingen in verschillende genres. Denk aan artiesten als 100 Gecs, Run the Jewels, Urethane, Cold Cave en meer. De nieuwe soundtrack heeft een paar goede nummers maar klinkt vooral erg modern en slaat daarmee gigantisch de plank mis.

Ook de beschikbare levels zijn in Tony Hawk’s Pro Skater 3+4 niet aan verandering ontkomen. Sommige levels zijn niet meer zoals je ze wellicht herinnert. Zo hebben sommige levels cosmetische aanpassingen gekregen om deze glad te strijken voor een modern publiek, wie dat ook moge zijn. Je gaat bijvoorbeeld geen spicy geitenliefhebbers vinden of andere edgy easter eggs. Zoo is op de schop gegaan en heeft geen dieren meer. Dan zijn er nog ontbrekende levels zoals Chicago of Redneck Carnival. Ter vervanging zijn er nieuwe levels zoals Waterpark en Movie Studio.

Je zou bijna vergeten dat om door die levels te glijden je ook skaters nodig hebt. Nu zitten er nogal wat jaartjes tussen deze remake en de originele games. Tony Hawk, zoals de naam van het spel doet vermoeden, is van de partij en brengt dit keer zijn kroost mee. Enige tijd voor release deden verhalen zich op dat één van de grote gezichten destijds, Bam Margera, er niet in zou zitten. Gelukkig is dit onzin en is hij gewoon te kiezen. Je zult wel even voor hem moeten sparen want hij komt alleen optreden voor wat in-game dollars. Gelukkig kun je hem vrij snel vrijspelen. Bob Burnquist, Steve Caballero, Bucky Lasek, Kareem Campbell, Geoff Rowley, Andrew Reynolds, Elissa Steamer, Chad Muska, Eric Koston, Rodney Mullen, en Jamie Thomas keren ook terug. Verder zijn er nog een hoop nieuwe gezichten die moderne skaters wellicht herkennen. Ook kun je wederom je eigen skater maken en aankleden.

Nog een groot gemis voor de lijst aan ontbrekende elementen zijn de Guest Skaters. In de oude games kun je bijvoorbeeld met Darth Maul of Wolverine van de railing donderen nadat je ze hebt ontgrendeld. Zij zitten er niet meer in. In plaats daarvan moeten we het doen met de gozer uit DOOM, een Revenant uit DOOM en Michelangelo van de Teenage Mutant Ninja Turtles. Michelangelo is in de Secret Shop te kopen met in-game geld maar voor Doomguy en de Revenant moet je een kickflip op je bankpas doen. Secret Skaters zoals Mike Vallely, Daisy of Officier Carreera ontbreken om wat voor reden dan ook.

En nou net dat is toch wel een railing tegen de ballen. Eén van de toffe aspecten aan Tony Hawk’s Pro Skater was altijd het ontgrendelen van toffe of grappige personages en hiermee de schenen schaven. Het schrappen van een groot deel van deze personages in een remake is al eeuwig zonde. Het vrijspelen van Michelangelo is simpel en kun je vrij snel doen. Zijn uiterlijk is gebaseerd op een van de nieuwere series en daarmee voor mij al veel minder. Het grootste offensief is echter het wegstoppen van Doomguy en de Revenant achter een paywall. Daarmee wordt toch maar weer pijnlijk duidelijk dat het om een moderne remake gaat.

Ook al kan ik nog doorgaan met schrijven over ontbrekende content wil ik toch even terug naar een positieve noot. Skaten in deze remake voelt goed aan. Het is vergelijkbaar met de vorige remake en de toevoeging van bepaalde moves zoals de Manual in een oudere setting is welkom. Het uitspelen van levels voelt voor een groot deel vergelijkbaar met de originele games als je even vergeet wat er allemaal ontbreekt. Gelukkig zijn er ook toevoegingen. Sommige levels hebben nieuwe geheimpjes om te ontdekken. Met alle stat-points, missies en andere collectibles ben je wel even zoet.

Multiplayer is zowel online als local beschikbaar. Je kunt het hierin tegen een andere speler opnemen in verschillende speelmodi. Zo kun je strijden om de hoogste score, Graffiti, Combo Mambo, Horse, Tag en is het mogelijk om samen gewoon vrij te skaten. Soms wil je gewoon even een lijntje doen met een vriend.

Inhoudelijk ligt de gameplay dicht genoeg bij de oude games en is het op sommige fronten beter. Er is iets meer controle over je personage en dat maakt het wat makkelijker om levels uit te pluizen. Skaten is voor het grootste deel nog net zo leuk als vroeger. Dikke combo’s plempen en precies de juiste lijntjes vinden om je score te verbeteren blijft een essentieel onderdeel van de game. Wat dat betreft zit het wel snor.

De presentatie van deze remake is in lijn met die van Tony Hawk’s Pro Skater 1+2. Nog voordat je ook maar één kickflip of grind hebt uitgevoerd is duidelijk hoe modern alles is. Niemand kijkt ervan op dat een game over skaten vol zit met sponsorships. Toch vraag ik mij niet zo stilletjes af waarom er gekozen is voor bijvoorbeeld Spongebob of de lieve moderne Michelangelo in plaats van zijn design uit de comics of oude cartoons. Zitten gamers die deze remake willen spelen, omdat zij deze games vroeger hadden, hier echt op te wachten? Of de nieuwe muziek waarbij toch vooral is gekozen voor artiesten uit een heel andere era.

Het is juist de solide skating-gameplay die extra nadruk legt op al dat mist. Niet alleen de content, maar ook de ziel. Spelen om dingen te ontgrendelen was vroeger normaal. Nu betaal je ervoor of heb je vrijwel alles zo bij elkaar. Skating was een begrip dat versterkt werd door popcultuur als Jackass. Dit was een onderdeel van de identiteit en onderdeel van de Tony Hawk’s Pro Skater-games. Gaming is zoveel veranderd ten opzichte van vroeger. Deze steriele remake is in die zin ook een reflectie van de huidige staat van gaming.