Mouse: P.I. For Hire is een avontuurlijke indiegame waarin je speelt als Jack Pepper, een privédetective-muis (stem door Troy Baker). Het verhaal speelt zich af in de stad Mouseburg in 1934. Deze stad is geïnspireerd op het New York van de jaren ’30 en de film noir uit die tijd, met corruptie, criminaliteit en ruige personages. Jack moet een aantal cases oplossen door onderzoek te doen, clues te vinden, maar ook door veel vijanden neer te knallen met allerlei knotsgekke wapens. Het is een eenvoudige game, maar bevat heel veel elementen, waardoor je je constant vermaakt. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik de eerste twee uur van de game streamde.

Mouse: P.I. For Hire begint gelijk met een tutorial terwijl je in een achtervolging zit aan boord van een luxe zeppelin. Verschillende shootouts vinden plaats met vijanden die door cartoony 2D-deuren naar binnen stormen om je neer te schieten of meppen met hun knuppels. Hier merk je al dat het om een komische shooter gaat met rubber hose-animaties en een taditionele Jazz Noir-soundtrack op de achtergrond. Na een kwartier spelen volgt de opening van de game en beland je in Mouseburg. In deze stad spreek je met personages zoals Wanda Fuller, een knappe vrouwelijke muis die journaliste is en Jack informatie geeft voor zijn speurwerk. Verder spreek je met barman John Brown, die altijd op de bar staat, en de dikke muis Cornelius Stilton, een oud-collega met wie Jack veel praat. In de bar is ook een minigame met baseball cards te spelen, en dat brengt me meteen bij de collectibles.

In Mouse: P.I. For Hire vind je verschillende soorten collectibles, waaronder tien geheime figurines, kranten, baseball cards, schematics en fragmenten van een comic, waarmee je uiteindelijk een complete comic samenstelt. Er zijn ook verborgen kamers in levels te vinden met kluizen die je moet lockpicken. Hier ligt vaak loot zoals munten, schematics en andere collectibles. Mocht je collectibles in levels hebben gemist, dan kun je ze nog altijd met munten kopen in een winkeltje in Mouseburg, waar je ook je munitie kunt aanvullen. Naast de bar en dit winkeltje, bevindt verder in Mouseburg Jack’s appartement en de kelder van Tammy Tumbler, waarover straks meer.

Het lockpicken is overigens op een leuke manier uitgewerkt als een minigame genaamd Tailpick. Hierin moet je met de linkerstick een zwarte lijn verplaatsen en alle veertjes in het slot aanraken. Vervolgens moet je naar het einde toe bewegen. Sommige kluizen hebben een timer of een limiet op het aantal bewegingen dat je kunt maken, waardoor je snel en tactisch moet kraken. Naast het kraken van kluizen komt lockpicken soms ook voor om bepaalde deuren te openen.

Jack Pepper zou geen detective zijn als hij geen eigen kantoor had. Zijn bureau staat in zijn appartement in Mouseburg. Hier hangt ook een detectivebord genaamd Crime Wall. Daarop moet je al het bewijsmateriaal prikken dat je tijdens missies hebt verzameld om cases op te lossen. Dit is verder vrij eenvoudig, en je hoeft niet zoals in Alan Wake II het bewijs handmatig bij de juiste case te plaatsen. Soms moet je in levels foto’s maken van een specifiek iets om als bewijs op de Crime Wall te prikken.

Naast het hoofdverhaal zijn er nog veertien side jobs. Deze voer je uit tijdens levels en bestaan bijna altijd uit het vinden van items voor personages uit Mouseburg. Niet heel spannend, maar je verdient er wel munten en tokens mee. De tokens heb je weer nodig om een prijsautomaat in de bar te openen.

Een paar straten verderop in Mouseburg vind je Tammy Tumbler in een kelder. Later kun je bij haar wapens upgraden, zodat je meer schade aanricht, meer munitie kunt dragen en minder terugslag ervaart bij het schieten. Voor deze upgrades heb je schematics nodig die je in de wereld kunt vinden.

Hoe verder je in de game komt, des te meer wapens je vrijspeelt. Zo beschik je over een wapenwiel met allerlei soorten wapens. Je begint met een Micer, een standaardrevolver. Later ontgrendel je een shotgun genaamd Boomstick, de Devarnisher, waarmee je de huid van vijanden wegspoelt, zodat alleen hun botten overblijven, en TNT om naar vijanden te gooien. Halverwege de game volgen nog meer nieuwe wapens zoals de James Gun, Loose Cannon, Kiss Kiss, Jar-Head, Portable Freezer, X1 D-Mousifier en Hellrazor. En als je munitie op is, kun je nog altijd voor een klassiek gevecht gaan door vijanden met je vuisten neer te meppen. Dit laat zien dat Mouse: P.I. For Hire een explosieve shooter is met een groot wapenarsenaal dat voor humor zorgt door de manier waarop je vijanden verslaat.

In de levels kom je regelmatig olievaten tegen die je kunt opblazen. Dit is vooral handig om sterke vijanden te verslaan, want naast de standaardmuizen met knuppels en muizen met schilden, zijn er ook kleine muizen die kunnen ontploffen als ze dicht bij je zijn, en grote dikke muizen die op je afstormen en meer kogels nodig hebben om te verslaan. Er zijn zelfs vliegende muizen die met hun staart vliegen, maar kort daarna leer je ook deze tactiek.

De wapens en loot zijn niet het enige waarmee je het moet doen in Mouse: P.I. For Hire. Je leert namelijk steeds nieuwe vaardigheden. Aan het begin zijn dit nog simpele dingen zoals double jump en wall running, maar om jezelf met behulp van windvlagen omhoog te verplaatsen, vlieg je dus met je staart. Dit heet Tail-Copter. Ook kun je grotere afstanden overbruggen met je grijphaak en door pijpleidingen springen om je sneller te verplaatsen.

Verder kun je in levels power-ups vinden, waardoor je tijdelijk over krachten beschikt. Door koffie te drinken kan Jack met zijn vingers een pistoolbeweging maken en letterlijk vijanden neerknallen, waardoor je kogels bespaart. En door spinazie te eten krijgt Jack hele sterke armen à la Popeye. Maar door pittige pepers uit een automaat te pakken komt elke vijand die je neerschiet in vuur en vlam te staan. Het zijn stuk voor stuk humoristische uitingen die voor humor zorgen in Mouse: P.I. For Hire. Zelfs de dialogen zorgen voor humor in de game, zo zegt Jack “Sometimes you knock, sometimes you knock it down” en “Well that’s odd… He’s got the look of a cop, but not the precinct stink…”.

Om een nieuw level te starten, moet Jack met zijn auto over de map naar de bestemming rijden. Dit is een toffe manier om je te verplaatsen, zonder dat de ontwikkelaar een uitgebreide open wereld hoeft te creëren. De levels zijn goed ontworpen en kunnen best groot zijn. Elk level heeft veel gebieden en er is van alles te beleven. Ik moet zeggen dat in elk level genoeg munitie en health te vinden is, evenals typemachines waar je de game handmatig kunt saven. Je vult je health aan door flesjes drank te drinken genaamd Heal-D of door – hoe kan het ook anders – kaas te eten. Beide manieren zorgen ervoor dat je health vaak voor twintig procent wordt aangevuld.

Naast het afknallen van talloze vijanden, moet je soms ook wat puzzels oplossen. Zo is er een level waarin je getallen in een bepaalde volgorde moet zetten om een elektrische deur te openen, of waarin je door donkere ventilatieschachten moet kruipen en je zaklamp moet aanzetten om in een kamertje uit te komen waar je de stroom moet inschakelen. Het is mij slechts enkele keren voorgekomen waarop ik niet wist waar ik heen moest, omdat ik op zoek moest naar een bepaalde clue of sleutel.

Daarnaast zijn de levels erg variërend. Zo kom je terecht in een metrotunnel, theater, gevangenis een havengebied en allerlei soorten steegjes en buitenplaatsjes. Er zit zelfs een soort parodie op Tomb Raider in, waarin je schedels op een plek in een grot moet plaatsen, waarna een grote ronde steen naar beneden rolt en je met een grijphaak naar de overkant moet slingeren. Op andere momenten moet je weer via houten planken en trampolines naar de overkant van een flatgebouw springen. Zo is er telkens een andere manier waarop je jezelf voortbeweegt.

Elk level eindigt met een boss fight. Deze zijn gevarieerd en bestaan uit bizarre bosses, zoals een robot met laserstralen die je moet ontwijken, een alligator in het riool met een machinegeweer, en een geest nabij een mansion die je verslaat door er met je zaklamp op te schijnen, à la Alan Wake in Luigi’s Mansion-stijl. En zo zijn er nog een aantal bosses, zoals een rechter, en een boss die je verslaat door op een kaartspel te springen.

Is Mouse P.I. For Hire dan de perfecte indiegame om te spelen? Niet helemaal, want hoewel je telkens nieuwe wapens en vaardigheden ontgrendeld, vond ik persoonlijk de gameplay in het algemeen halverwege de game wat repetitief worden. Op een gegeven moment heb je zoveel vijanden verslagen en diverse locaties bezocht, dat je de game na 6-7 uur spelen wel voor gezien hebt. Dit terwijl Mouse P.I. For Hire best nog wel een grote game is die zo’n twaalf uur duurt om te voltooien.

Het verhaal is echter best goed uitgewerkt en het hele detective gebeuren zorgt ervoor dat je de game wilt uitspelen. Over detective zijn gesproken: ik vond dat de Crime Wall wel wat meer diepgang had mogen hebben, maar niet zo uitgebreid als de Mind Place uit Alan Wake II. Soms is het onduidelijk waar je naartoe moet in een level, en ik ben amper aan de side jobs toegekomen die wat mij betreft onnodig zijn. Al met al is Mouse P.I. For Hire een vermakelijke indiegame die het spelen zeker waard is.