Toen Super Meat Boy in 2010 uitkwam, was ik meteen hooked. De game gaf me een hoop nostalgie, aangezien ik ben opgegroeid met vele 2D-platformers op de SNES. Het unieke stijltje en de heerlijke soundtrack toverden vaak een glimlach op mijn gezicht, compleet in balans met de vele rage-momenten die ik had vanwege de hoge difficulty van bepaalde secties. Toen Super Meat Boy 3D werd aangekondigd, was ik dan ook behoorlijk verrast. De franchise was een beetje op een dood spoor beland en een 3D-game was dan ook het laatste wat ik had verwacht.

Waar de originele Super Meat Boy de speler uitdaagde om 2D-levels te trotseren, is het nu de beurt om dat volledig in 3D te doen. Helaas komt hier meteen mijn eerste minpunt, namelijk de camera. De camera zit vast in een soort fixed positie en beweegt mee met de speler terwijl deze van links naar rechts, van voren naar achteren en van onder naar boven gaat. Dit kan het best moeilijk maken om in te schatten waar Meat Boy gaat landen. Ik heb behoorlijk vaak moeten resetten omdat ik te ver of niet ver genoeg sprong. Super Meat Boy 3D biedt wel een aantal extra hulpmiddelen die het makkelijker moeten maken om je positie te kunnen bepalen, maar bij mij werkte het juist afleidend. Eerlijk is eerlijk, in een fast-paced platformer wil je geen cirkels en stippellijntjes zien om je locatie te kunnen bepalen.

Afgezien van de camera is het leveldesign wel echt gaaf en ook weer behoorlijk uitdagend. Super Meat Boy 3D bevat vijf werelden, elk wederom met een eigen dark world om je skills te testen. De difficulty bouwt langzaam op en geeft je steeds meer speeltjes om de levels mee te trotseren. Zo zit er in Super Meat Boy 3D een air dash waarmee je mid-air van punt A naar B kunt dashen, en een ground pound waarmee je snel kan zakken. Ik was fan van deze moves. Het zijn extra tools waarmee de ontwikkelaar kon werken om extra spanning en afwisseling aan de levels toe te voegen.

Daarnaast zijn er weer collectible bandages te verzamelen in de levels. waarmee je nieuwe speelbare personages vrijspeelt, en elke wereld eindigt wederom met een bossfight. Deze keer zijn ze een stuk diverser dan de eindbazen uit het origineel. Natuurlijk zitten er nog wel side-scroller (hehe) bosses in, maar nu zijn er ook iets meer “traditionele” bossfights in de game.

Uiteindelijk is de vraag: was het de moeite waard om de game naar een 3D-wereld over te zetten? Ja en nee. Aan de ene kant vind ik de nieuwe mogelijkheden die een 3D-perspectief biedt behoorlijk vet en hebben deze enorm veel potentie, maar de camera is voor mij echt een dealbreaker. Een fast-paced platformer zoals Super Meat Boy draait echt om het speedrun-aspect, en dat werkt simpelweg niet als je niet kunt zien waar je personage zich op de map bevindt. Vaak moet je maar gokken of je wel of niet in een valkuil terechtkomt, en als je dan eenmaal veilig landt, ben je verbaasd en haalt dit je uit je focus. Als ik de oorspronkelijke Super Meat Boy opstart, weet ik precies waar ik ben en of ik een sprong goed heb getimed of niet. Dit wil niet zeggen dat Super Meat Boy 3D een onmogelijke taak is, maar naar mijn mening is de camera het grootste obstakel voor de ontwikkelaar. Qua level design en mechanics is Super Meat Boy 3D echt een hele toffe game. Het is alleen echt jammer dat de camera ervoor zorgt dat je als speler soms vaker afgaat dan je eigen persoonlijke tekortkomingen.