De walking sims met liminal spaces, beginnen zich te ontwikkelen tot een genre an sich, dat draait om ruimtes die eindeloos uitstrekken. Dit is deels geïnspireerd op het found-footage-filmgenre, dat begon met The Blair Witch Project en Paranormal Activity, en het creepypasta-horrorgenre, dat begon met de game Slender Man.

Als personage zit je in een soort loop en moet je een manier vinden om hieruit te komen. Waar het in de korte film Backrooms draait om eindeloze kamers, pakt The Exit 8 het anders aan door anomalies toe te voegen aan de metrogangen. Dit zijn afwijkende patronen van de oorspronkelijke metrogang, maar kunnen ook vijandelijke entiteiten zijn die op je afkomen. In The Stairwell komen ook anomalies voor, evenals jumpscares. Maar is The Stairwell net zo vermakelijk als The Exit 8?

Het doel is simpel. In The Stairwell moet je elke etage van een gebouw met eindeloze trappen onderzoeken op anomalies. Als bijvoorbeeld de derde etage afwijkt van de eerste twee, moet je terugkeren naar de vorige verdieping, die dan automatisch de vierde etage wordt. Dit moet je net zo lang volhouden totdat je de vijftiende verdieping bereikt. Deze verschilt van de voorgaande etages en leidt je naar een trap naar het dak, waar alles tot een verklaarbaar einde komt.

The Stairwell bevat ook een leaderboard en een wekelijks challenge event om je score en speeltijd te vergelijken met andere spelers wereldwijd. Het is niet een hele lange game en kan binnen het uur worden uitgespeeld, maar omdat ik redelijk nieuw ben in dit genre, duurde het even tot ik alles doorhad. Games zoals The Stairwell duren in principe zolang als je erover doet om het laatste gebied te bereiken.

Vergeleken met The Exit 8 zijn er veel meer objecten waarop je moet letten. Er zijn wel twintig opvallende objecten, en sommige daarvan, zoals een filmposter en een poster van een vermiste hond, bevatten ook tekst en details. Na een half uur spelen zaten teksten als “Missing Dog Shibosu, 5 year old, 500 dollar reward”, de details van een filmposter, en een tiencijferig telefoonnummer al in mijn hoofd opgeslagen, voor het geval deze details op de volgende etage anders zijn.

Dit maakt de game vermakelijk, maar ook meer uitdagend. En dat voor een game die, naast een normale moeilijkheidsgraad, ook een hard en nightmare-moeilijkheidsgraad heeft. Uiteindelijk bleken niet al deze details te veranderen op de normale moeilijkheidsgraad, maar details zoals de vissen in een aquarium veranderden wel. Dit laat zien hoe de game je aan het denken zet om de volgende etage met succes te bereiken.

De moeilijkheidsgraad is nog niet alles, want er zijn maar liefst 33 anomalies te ontdekken, die je nooit allemaal in één speelsessie vindt. Het herspelen van The Stairwell is dus zeker aan te raden. Zoals gezegd is de game in een uur te voltooien, dus het herspelen om meerdere anomalies te ontdekken is het zeker waard. Bij het opstarten kun je ook jumpscares in- of uitschakelen, en deze zijn niet de minste…

Zo was ik in mijn livestream twee keer erg geschrokken. Dat is opvallend, want er zitten geen stemmen in de game. Je hoort alleen je eigen voetstappen en het zoemende geluid van de tl-lampen. Het is juist de onverwachte draai van de camera en een duister personage, zoals een Joker dat in beeld komt, wat de jumpscares zo angstaanjagend maken.

Wat wel minder is, zijn de controls. Alhoewel deze vrij eenvoudig zijn – je beschikt enkel over een fakkel die voor wat verlichting zorgt en je kunt rennen door de linkerstick ingedrukt te houden – zit het probleem hem in het rennen. Zo kreeg ik helaas na enige tijd pijn in mijn linkerduim door het regelmatig ingedrukt houden van de linkerstick. Bijvoorbeeld als ik over de twee zwarte trappen binnen de etage rende. In de meeste moderne games hoef je de linkerstick maar één keer in te drukken om te blijven rennen, wat voor een fijnere bewegingsvoortgang zorgt.

En als je te vaak fouten maakt, ontstaat er onverwachts een overstroming, waardoor je opnieuw moet beginnen. Dit haalde me even uit de flow, omdat het halverwege de etage gebeurt, nog voordat ik de hoek omga naar de volgende etage. Dit voelt unfair aan. Als je de hoek omgaat, kom je namelijk in een tussenruimte met een kleine trap die je moet passeren. Je hoort hier een succes toon als je de verdieping correct hebt voltooid, en een zoemend geluid als het fout was en de stairwell gereset wordt.

Dit zijn slechts twee minpunten voor een game dat verder zeer goed in elkaar zit. Daarnaast heeft The Stairwell een rustige, chille soundtrack die te horen is in het menu en bij het pauzeren van de game. De game is zo ontworpen dat je vanaf de trapleuning de onderste en bovenste verdiepingen niet kunt zien. Dit gaf me tijdens het spelen het gevoel dat ik naar een kunstwerk van M. C. Escher aan het kijken was. En dat is precies wat deze game is: een kunstwerk waar je je ogen niet van kunt afhouden, maar tegelijkertijd wel de nodige uitdaging biedt dat je het gevoel geeft om het te willen voltooien.