In Yerba Buena (de game) speel je namelijk als Barbara ook wel Barb genoemd, een NPC in een gamemap gebaseerd op en vernoemd naar San Francisco. Barb heeft een rustig leven en zit in een taxi met een vriend genaamd Russell. Plotseling wordt ze uit de taxi gerukt door een gekke biker genaamd Bear die vervolgens de taxi kaapt en Russell ontvoerd. Kort hierna vindt Barb een koffer met daarin een mysterieus geweer genaamd de Oscillator. Met dit geweer kan Barb het traject en de structuur van bepaalde voorwerpen veranderen. Gewapend met dit speciale geweer moet Barb zich een baan door de gamemap puzzelen om haar vriend, maar ook San Francisco te redden tegen het gevaar van gentrificatie. Dat klinkt als een recept voor een hoop goofy shenanigans.

En niets is minder waar. Yerba Buena heeft een hele janky presentatie in de manier waarop het verhaal verteld wordt. Alles is heel kortaf en het lijkt wel alsof elke zin apart is opgenomen, een beetje in de stijl van veel PS2-games. Eigenlijk is dat ook een perfecte vergelijking want als je het mij vraagt zou Yerba Buena echt een game zijn geweest die niet misstaan had op de PS2, in positieve zin dan. Yerba Buena is super origineel in de presentatie en het heeft duidelijk de focus gelegd op gameplay in plaats van smooth character interactions. Dat wil niet zeggen dat de presentatie hieronder geleden heeft want je ziet dat het wel allemaal bewust gedaan is.

Yerba Buena heeft mij vaak het gevoel gegeven dat ik in een fever dream zat. Ik ben hier sowieso een groot fan van. Op een gegeven moment kan je een gebouw wegschieten met de oscillator, alle NPC’s vliegen van links naar rechts (het gebouw zweeft ondertussen ergens midden op straat in de lucht) en vervolgens staan de NPC’s op en vervolgen hun taak alsof er niks gebeurd is. De game speelt zich natuurlijk af in een game dus the sky is the limit qua mogelijkheden en de ontwikkelaar heeft goed gebruik gemaakt van de setting. De meest bizarre scenario’s komen voorbij. Zo bevind je je op een gegeven moment in een zwevend pretpark waar je je al stuiterend een weg moet puzzelen naar het einde. Niet veel later kom je terecht in een map waar alle politieagenten T-posen. Het voelt echt als zo’n belevenis die je vroeger had, toen games een stuk minder cinematic waren en in die zin ben ik een groot fan!

The sky is niet the limit met de oscillator want je kan niet zomaar trajecten kiezen voor objecten. In de wereld heb je specifieke objecten die je kan absorberen. Als een auto bijvoorbeeld naar rechts rijdt, dan kan je het traject van de wagen absorberen en deze dan op een ander object zetten waardoor deze naar rechts gaat. Je kan niet elk object absorberen dus met een druk op de linkertrigger kan je de wereld scannen voor bruikbare objecten. Dit is helaas iets waar je vaak mee te maken hebt, want er zijn echt bizar veel objecten in de wereld en je kan ze niet allemaal gebruiken. Hierdoor ben je vaak de wereld aan het pingen, wat op den duur best vervelend kan worden.

De puzzels zelf zijn wel echt van een goed niveau. Het begint makkelijk maar ik heb zo rond het eind van de game best een paar hersenkrakers gezien waar ik eventjes bij vast zat. Uiteindelijk haal je het en dan denk je ‘’wat ben ik toch een sukkel’’. Helaas was de final boss naar mijn mening niet echt van een hoog niveau en had de game wat mij betreft niet echt behoefte hieraan. Tevens is een ander minpunt van me dat ik soms toch wel in wat momenten terechtkwam waar ik vast zat omdat ik te creatief omging met de wereld. Geen groot probleem want je kan checkpoints opnieuw laden, maar toch wel een kleine frustratie.