Preview: Where Winds Meet - Laat wat steekjes vallen

Allereerst een uitleg over Wuxia. Dit is een Chinees genre voor fictie en fantasieverhalen die over martial arts gaan in het oude China. In tegenstelling tot kungfu komt er in Wuxia veel zwaardvechten voor en vliegen personages door de lucht omdat ze weten hoe ze de zwaartekracht optimaal moeten benutten. Zo worden Where Winds Meet worden zelfs waaiers en paraplu’s gebruikt. Als ik Wuxia in één zin moet omschrijven dan zeg ik: vliegende personages die dansend in de lucht aan het zwaardvechten zijn.

Om dit alles perfect in beeld te brengen, hebben de makers veel gebruik gemaakt van motion capture voor de personages in de game. Zelfs volledige dansacts zijn opgenomen met motion capture om zo nauwkeurig mogelijk in de game te verwerken. In de zomer zag ik een mooie trailer van Where Winds Meet voorbijkomen, die vol zat met traditionele Chinese cultuur en historische tradities, en ik werd dan ook alleen maar meer enthousiast over deze game.

In Where Winds Meet speel je als een jonge zwaardmeester tijdens de periode van de Vijf Dynastieën en Tien Koninkrijken, die in onze jaartelling van 907 tot 960 plaatsvond. Je kunt in de volledige game je eigen personage ontwerpen, maar in de gamescom-demo kon ik kiezen uit twee verhaalmissies en speelde ik standaard als een vrouwelijk personage in een traditionele Chinese roze jurk.

De ene missie genaamd Furnace of Righteousness begint in een gigantische oven waar allemaal arbeiders aan het werk zijn. Je loopt over een parkour en opent wat kistjes. Iets verderop moet je een paar vijanden vermijden door stealth te werk te gaan. Aan het eind moet ik door een deur gaan, waarna er plots heel wat explosies plaatsvinden. Ik moet uit de mijn zien te ontsnappen. Dit deel van de gameplay voelt erg geregisseerd aan, omdat je alleen maar de linkerstick van de PlayStation-controller moet indrukken om naar de overkant te springen, en dit op cinematische wijze in beeld wordt gebracht. Eenmaal buiten de mijn klim ik naar de top van een traditionele Chinese toren.

Even later volgt een boss fight met de Black God of Wealth, die ik in de welbekende drie rondes moest verslaan. Hier ervaarde ik voor het eerst de gevechtscombat. De combat voelde voor mij bekend aan omdat je, net als in Ghost of Tsushima en Rise of the Ronin, de linker- en rechtertriggers moet indrukken in combinatie met een actieknop om een bepaalde aanval uit te voeren. Aanvallen van de boss dien je natuurlijk te ontwijken, en na twee rondes volgde een cutscene, waarna de derde ronde op een andere plek afspeelde. De combat voelt goed aan, maar de boss was nogal uitdagend. Tot zover ook mijn enthousiasme…

De andere missie genaamd Thousand-Budhha Ruins is namelijk meer lineair. Hier moet je de Nightdream Monk spreken en hem volgen naar een bepaalde locatie. Daar moet je een groep volgen die deelneemt aan een traditionele Chinese lantaarnoptocht. Sommigen strooien blaadjes voor de doden, en zelf houdt je ook een lantaarn vast. Eenmaal aangekomen bij een tempel moet je onderzoeken wat er in die oude tempel heeft plaatsgevonden. Deze missie bevat geen combat en draait echt om het verhaal. Aangezien beide missies ergens in de game afspelen en ik totaal niet bekend ben met het verhaal, gaf deze lineaire missie me het gevoel alsof ik heel wat story gemist heb.

Na deze optocht verplaatste de game zich naar daglicht en kon ik eindelijk de open wereld verkennen. Zo kon ik de map erbij pakken en zag ik dat deze bestaat uit twee regio’s, Kaifeng en Qinghe. Ik bevond me op het platteland, maar er zitten ook steden in de game en diverse landschappen en weersomstandigheden van wat ik heb begrepen. Naast fast travelen kun je je door de wereld ook ter paard verplaatsen. Deze roep je op met de D-pad en vierkant-knop van de Playstation-controller. Maar een paard opstappen gaat via de rechtertrigger, terwijl je linkertrigger met vierkant gebruikt om van een paard af te stappen. Dit voelt nogal rommelig aan.

Naast de twee verhaalmissies kon ik in de demo ook kiezen uit vier boss fights. Deze kon ik handmatig selecteren in het menu. De bosses heten Black Treasurer, Qianye, Twin Lions en Shadow Puppeteer. Tegen het einde besloot ik om nog even de vierde boss fight tegen de Shadow Puppeteer te spelen, maar deze was behoorlijk uitdagend. Dit komt omdat je meteen in het diepe wordt gegooid, en hoewel de combat deels lijkt op die van Ghost of Tsushima en Rise of the Ronin, moest ik tijdens de demo echt nog leren om goed in de game te komen, wil ik de combat vlekkeloos uitvoeren.

Where Winds Meet moet diepgaande RPG-mechanieken bevatten. Het verhaal kan solo of in vier speler co-op gespeeld worden, met zijmissies en kleine activiteiten. Zo checkte ik in het open wereldgedeelte een kippengevecht waarbij je op een kip kunt wedden. Verder komt er een multiplayer en zijn er PvP-gevechten. Dit klinkt als een game bomvol content, die zich door de Wuxia-stijl onderscheidt van andere games die in dit straatje behoren. Toch werd ik tijdens de demo steeds minder enthousiast. Het geregisseerde gameplaystuk, de uitdagende boss fights, het gevoel dat ik midden in een verhaallijn werd gegooid en de rommelige manier van een paard op- en afstappen, deden mijn enthousiasme verdampen als mist boven een rijstveld. Ondanks dat ik veel van Where Winds Meet heb mogen spelen, voelde de game nog niet af. En dat voor een game die in China al uit is voor PC en in november al in het Westen moet uitkomen voor PS5 en PC. Ik ben dan ook benieuwd wat andere van de game gaan vinden en of ze mijn mening delen.

Where Winds Meet is vanaf 14 november verkrijgbaar voor PS5 en PC.