Preview: Cinder City - Een interessante MMO-shooter

De Cinder City demo begon met een scene waarin helikopters over een futuristische, maar post-apocalyptische versie van Seoul vliegen. Bestaande gebouwen, monumenten en bezienswaardigheden uit Seoul zitten in de game. Je speelt als Seven, een soldaat die zich samen met zijn teammaten in een van deze helikopters bevindt. Commandant Wolf geeft instructies en deze cutscene ziet er heel gelikt uit. Wanneer de helikopter begint te crashen, spring je uit het toestel en beland je in het stadscentrum van Seoul. Vanaf daar geeft de AI-assistent, Edith, de opdracht om een stroomvoorziening te vernietigen en begint mijn speelsessie.

Dat Cinder City een futuristische game is, is overal aan te merken. Cinder City speelt zich af met personages uit de 21e eeuw, maar gebruiken wapens uit de 23e eeuw. Hoe dit precies loopt, is nog niet helemaal duidelijk, maar de gameplay ziet er in ieder geval erg tof uit. De soldaten dragen high-tech oufits, je neemt het op tegen gigantische mechs en je word regelmatig aangevallen door drones. Terwijl je in het verhaal op zoek gaat naar je vermiste dochter, kun je pilot mechs hijacken, in helikopters vliegen en vanuit de lucht schieten, voertuigen besturen en verschillende andere gevechtsvoertuigen gebruiken.

Cinder City is zowel in singleplayer als in co-op met vier speler speelbaar en dat is voor mij een belangrijk punt. De gevechten gaan er namelijk hard aan toe. Zo merkte ik tijdens mijn speelsessie dat kogels hard aankomen. Dat was aan het begin al te merken in het eerste missiegebied, waar ik in een open ruimte met containers werd bestormd door allerlei vijanden. Ondanks de actievolle gameplay is het ook mogelijk om via een camo suit tijdelijk onzichtbaar te worden om meer stealth te werk te gaan. Desalniettemin kijk ik ernaar uit de game in co-op te spelen, zodat ik dit futuristische avontuur met een teammaat kan overleven.

Daarnaast viel mij voornamelijk het coversysteem op dat erg goed werkt. Zo ren je van muurtje naar muurtje rent om te schuilen, om vervolgens vanuit dekking op vijanden te schieten, waarna je erover heenspringt om je route te vervolgen. Je beschikt daarnaast over een schild dat je met de linkerbumper van de controller activeert. Deze is gekoppeld aan quick slot 1 en met de rechterbumper kun je quick slot 2 gebruiken. De wapens waarover ik beschikte waren een simpele rifle en een normale gun. Wel ervaarde ik dat er soms air drops vallen met nieuwe loot.

Ook de map van de missie die ik speelde vond ik interessant en deze trok de hele speelsessie mijn aandacht. Het schieten werkt goed in Cinder City en de gevechten zien er bloederig uit, maar tegelijkertijd was duidelijk te merken dat het om een vroege versie van de game ging. Zo bewogen sommige vijanden onrealistisch snel. Ook de camera angle maakte soms een verkeerde beweging, zoals toen ik me in een gebouwtje bevond.

Nadat ik een vijandelijk apparaat heb uitgeschakeld, volgt een coole cutscene waarin commandant Wolf naar mij, Seven, toekomt. Het hele team komt samen en we lopen gezamenlijk verder door het gebied. Daar vindt opnieuw een flinke strijd plaats, met als gevolg een bossfight tegen de Iron Smasher. Om deze boss te verslaan, moest ik raketten afvuren op zijn rug waar zijn brandstoftank zich bevindt. Eenmaal verslagen zie ik in een spectaculaire cutscene hoe een kraan op een gebouw stort. Hierna staat de volgende missie op het punt van beginnen en die slaat meteen een andere toon aan.

In de volgende missie loop ik een gebouw binnen waarin ik iets moet onderzoeken. De missie heet “Patient Zero”, waarbij ik moet voorkomen dat een virus zich verder verspreidt. Het gebouw blijkt een ziekenhuis te zijn en daar word ik al vrij snel verwelkomd door een of ander wezen. Er lopen zombieachtige wezens rond in het ziekenhuis, maar dankzij de rechterbumper op de controller steek ik ze met een mesje in één keer neer. Dit verliep vlekkeloos, totdat mijn mesjes opraakten en ook mijn munitie er snel doorheen ging. Dit was niet zo fijn, gezien er plots een dik, rond wezen verscheen dat zichzelf opblies.

Mijn health raakte beschadigd, maar gelukkig overleefde ik het en liep ik naar een bovenverdieping, waar ik een laboratorium kon betreden. De deur bleek echter gesloten te zijn en was het mijn taak om een beveiligingskaart en beheerderscode te vinden. Echter ging plots de deur van waar ik vandaan kwam dicht als glitch en zat ik vast. Daarmee kwam mijn vijftig minuten durende speelsessie met Cinder City ten einde.

Voor de ontwikkeling heeft BigFire Games echte locaties uit Seoul gebruikt. Deze zijn niet zomaar nagebouwd, maar door middel van metingen en fotoscans van 3D-kaarten hebben ze de stad zo fotorealistisch mogelijk geprobeerd neer te zetten in de spelwereld van Cinder City. De open wereld omvat dan ook 30 kilometer land, dat is samengevoegd tot één omgeving zonder laadschermen. Cinder City wordt ontwikkeld in Unreal Engine 5 en ik ben dan ook benieuwd naar hoe de game uiteindelijk draait op consoles en PC.

De Cinder City-demo heeft een sterke indruk bij mij achtergelaten. De futuristische versie van Seoul, het tactische schieten, het coversysteem, maar ook de sterke vijanden en zombieachtige wezens zorgen ervoor dat Cinder City een afwisselende, vermakelijke shooter gaat worden. Wel was duidelijk te merken dat het om een vroege versie ging. Sommige vijanden bewogen onrealistisch snel, de camera angle werkte niet altijd mee en de glitch aan het einde maakte de missie zelfs onspeelbaar. Echter heb ik er vertrouwen in dat BigFire Games de technische problemen voor release oplost. Als de volledige game gelijkwaardig is aan de sterke punten van de demo, kunnen BigFire Games en NcSoft met Cinder City zomaar een shooter-hit in handen hebben.

Cinder City moet later in 2026 uitkomen voor consoles en PC.